หลิ่วอีเยว่ปาดน้ำตาที่หางตา “น้องหญิงสอง เจ้าอย่าได้เปลืองแรงเลย พวกมันไม่มีทางปล่อยข้าไปหรอก
ข้าไม่ขอสิ่งใดอีก เพียงหวังว่าพวกเจ้าจะจากที่นี่ไปอย่างปลอดภัย”
นางเห็นน้องสาวในยามนี้ ก็รู้ว่าชีวิตนางไม่เลวร้าย นางก็พอใจแล้ว เพียงหวังว่าน้องหญิงสองจะดูแลน้องหญิงเล็กได้บ้างในภายภาคหน้า ต่อให้ตนถูกตีตายก็ไร้ความเสียใจ
“พี่สาวใหญ่ เจ้าแค่บอกมาว่าอยากไปหรือไม่ เรื่องอื่นเจ้าไม่ต้องกังวล”
“ข้าอยากไปจากที่นี่ ต่อให้ตายก็ยังอยากไป ทว่า…”
“พี่สาวใหญ่ ไม่มีทว่าใดๆ พรุ่งนี้ขอเพียงเจ้าเด็ดเดี่ยว เรื่องที่เหลือมีข้ากับอารองออกหน้าตัดสินให้
ข้าจะให้เจ้าหย่าโดยสมัครใจกับสือต้าซาน และให้พวกมันไปเอาหนังสือตัดบิดาที่หมู่บ้านสกุลหลิ่ว”
“เจ้าทำให้ข้าหย่าโดยสมัครใจได้จริงหรือ แต่เมื่อหย่าแล้วข้าจะไปไหนเล่า คนในตระกูลจะยอมรับข้าหรือไม่
สภาพข้าเช่นนี้มีแต่จะนำภัยมาสู่พวกเจ้า ข้าไม่อยากเป็นภาระทำลายชีวิตพวกเจ้า”
“พี่สาวใหญ่อย่าคิดมาก ทุกสิ่งมีข้าอยู่ เจ้าวางใจเสียเถิด”
“อีเยว่เอ๋ย เจ้าอย่าคิดมาก จงฟังการจัดการของซื่อเยว่เถิด พวกเรามาได้ก็เตรียมพร้อมแล้ว
ไม่ทราบว่าเจ้าคิดเช่นไรกับเด็กคนนั้น”
“มันเป็นเพียงสัตว์เดรัจฉาน ข้าจากไปแล้วทุกอย่างก็ขาดสะบั้น”
“พี่สาวใหญ่ สมควรเช่นนั้น เด็กนั่นแวบแรกก็เห็นแล้วว่าเป็นพันธุ์ชั่ว”
เอ่ยถึงเจ้าหนูเถี่ยหนิว หลิ่วอีเยว่ก็ปวดใจจนหายใจไม่ออก นี่คงเป็นลูกเพียงคนเดียวของนางในโลกนี้
นึกถึงสามพี่น้องตระกูลฉือ นางก็คลื่นเหียน แม้นางจะไม่แจ่มแจ้งว่าใครคือบิดาของเถี่ยหนิว แต่นั่นก็ไร้ความหมายสำหรับนางแล้ว