“ผู้ใหญ่บ้าน ท่านถามพวกเขาดูสิ ว่าจะเอาผิดที่พวกเราทำร้ายพวกมันหรือไม่
พวกเรามิได้มีเจตนาอื่น เพียงต้องการพาพี่สาวใหญ่จากไป ให้นางกับสือต้าซานหย่าขาดจากกัน
ตัวเขาเองก็ยินยอม หากท่านไม่เชื่อ ลองถามดูเถิด”
ผู้ใหญ่บ้านคาดไม่ถึงว่าคนกลุ่มนี้จะเก่งกาจถึงเพียงนี้ สองพี่น้องตระกูลฉือล้วนมิใช่คู่ต่อกร เขาหันไปมองสือต้าซาน “สือต้าซาน ที่นางกล่าวมาเป็นความจริงหรือไม่”
สือต้าซานอยากจะบอกว่ามันคือความจริง แต่เขาถูกบังคับให้ยินยอม หากคนจากไป ตนก็ไร้ภรรยา ทว่าเมื่อเผชิญสายตาอำมหิตของชิงอู่ เขากลับไม่กล้าพูดเช่นนั้น
“ผู้ใหญ่บ้าน ที่นางกล่าวล้วนเป็นความจริง ข้ายินยอมหย่า
ที่พวกเขาทำร้ายพวกข้าก็สมควรแล้ว เป็นข้าที่ผิดต่อนาง”
อีกฝ่ายกล่าวเช่นนี้ ผู้ใหญ่บ้านจะกล่าวอะไรได้อีก คิดจะเรียกร้องผลประโยชน์ให้เขาก็ยังทำไม่ได้
“ผู้ใหญ่บ้าน ท่านได้ยินแล้วใช่หรือไม่ ข้ามิได้หลอกลวง พวกเราล้วนเป็นผู้มีเหตุผล
ผู้ใหญ่บ้านเป็นที่เคารพนับถือในหมู่บ้าน ย่อมเป็นผู้มีเหตุผลยิ่งกว่า
ยังต้องรบกวนท่านช่วยเขียนหนังสือหย่าให้ด้วย”
ผู้ใหญ่บ้านมองไปที่หลิ่วอีเยว่ เขาไม่อยากให้นางจากไป คนในหมู่บ้านจะหาภรรยาสักคนยากเย็นเพียงใด! “หลิ่วซื่อ เจ้าก็ยินยอมหย่าเช่นนั้นหรือ”
หลิ่วอีเยว่มองผู้ใหญ่บ้าน ผู้นี้นางเคยพบเพียงครั้งเดียวในวันแต่งงาน หลังจากนั้นก็มิเคยพบอีก นางเคยมาขอความช่วยเหลือที่บ้าน แต่ถูกบุตรชายของเขาขัดขวางไว้ด้านนอก แม้แต่หน้าก็ยังไม่เห็น
นางรู้ดีว่าผู้ใหญ่บ้านอยู่เพียงในเรือน เพียงแต่ไม่ต้องการพบนาง ไม่อยากยุ่งเรื่องของผู้อื่น
“ผู้ใหญ่บ้าน ข้าต้องการหย่า”
“หลิ่วซื่อ เจ้าควรคิดให้รอบคอบ การหย่ามิใช่เรื่องเล็ก เมื่อหย่าแล้ว เจ้าจะต้องแบกรับชื่อเสียงว่าสตรีที่ถูกทอดทิ้ง คำครหาของคนในหมู่บ้านก็อาจท่วมทับเจ้าจนจมน้ำตาย เมื่อตายไปก็เข้าสุสานตระกูลของเจ้าไม่ได้