สือต้าซานออกมาโดยเร็ว เฮยหู่เห็นสือต้าซานก็วิ่งหนีไปโดยพลัน
หลิ่วซื่อเยว่หัวเราะ ขี้ขลาดเพียงนี้ ยังคิดจะดูแลผู้อื่นอีก
“ข้ากินเสร็จแล้ว พวกเราไปกันได้” สือต้าซานใช้แขนเสื้อเช็ดปากพลางเดินออกมา
นางมาแต่แรกสี่คน กลับหกคน ตลอดทางมิกล้าหยุดพัก ถึงหมู่บ้านต้าหยางก็อาทิตย์อัสดงแล้ว
หลิ่วซื่อเยว่กับพวกมาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านต้าหยาง “ผู้ใหญ่บ้าน ข้ามาเอาเกวียนเทียมวัว ขอบคุณที่ช่วยเหลือ เงินนี่ท่านรับไว้ นี่คือที่เราตกลงกันแต่แรก”
ผู้ใหญ่บ้านมิได้เกรงใจ รับเงินมาโดยตรง
หลิ่วซื่อเยว่กับพวกเร่งรุดไปยังเมืองชิงสุ่ย หาโรงเตี๊ยมพักก่อน
รุ่งเช้ากินอาหารเช้าเสร็จก็เตรียมออกเดินทาง สือต้าซานอ้าปากอยู่หลายครั้ง มิใช่บอกว่าจะให้ห้าสิบตำลึงหรือ เหตุใดยังไม่ให้อีก หรือหลอกข้า
ข้าต้องถามก่อน หากไม่ให้ข้าจะได้หนี
สือต้าซานไม่รู้จะเรียกหลิ่วซื่อเยว่อย่างไร ได้แต่ส่งเสียง “เฮ้อ” หลิ่วซื่อเยว่หันมามองเขา
“เจ้ามิใช่บอกว่าถึงเมืองแล้วจะให้ห้าสิบตำลึงก่อนหรือ”
“เรื่องนี้เจ้าจำได้แม่นทีเดียว” นางล้วงธนบัตรห้าสิบตำลึงจากถุงแขนเสื้อ โยนใส่หน้าเขา
เขาไม่โกรธท่าทีของหลิ่วซื่อเยว่ที่มีต่อตน ขอเพียงได้เงิน จะอย่างไรก็ได้
เกวียนเทียมวัวมาถึงอำเภอซื่อฟางโดยเร็ว หลิ่วซื่อเยว่จอดเกวียนไว้ที่ปากอำเภอ “สือต้าซาน อารองของข้าจะพาเจ้าไปหมู่บ้านสกุลหลิ่ว ถึงที่แล้วเจ้าก็เข้าไปเอง คนในบ้านนั้นขู่ไม่กี่ทีก็ทนไม่ได้ หากไม่ให้หนังสือตัดบิดา เจ้าก็ใช้ไม้แข็ง จำไว้ว่าต้องเขียนในหนังสือตัดบิดาว่าได้ให้เงินตัดบิดาสองตำลึงแล้ว”
“เงินสองตำลึงต้องให้ข้าออกหรือ”