หลิ่วซื่อเยว่ยัดถุงพลาสติกจำนวนมากลงในเตาเผาฟืนเพียงคราวเดียว เปลวไฟถูกกดทับแทบดับลงทันใด ควันดำทะมึนพวยพุ่งออกมาจนนางสำลักไอเสียงขรม แต่เพียงชั่วครู่ไฟก็ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง เกือบจะลามเลียเส้นผมของนาง
นับว่าอันตรายเหลือเกิน อันตรายเหลือเกิน นางพึ่งลองทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก เกือบทำตัวเองถูกไฟคลอก
กลิ่นไหม้คละคลุ้งในอากาศ ปนเปกับกลิ่นหอมหวนยากจะพรรณนา
ชิงอู่ที่อยู่ในลานบ้านสูดจมูกฟุดฟิด หอมอะไรเช่นนี้! นางตั้งใจเพิกเฉยต่อกลิ่นเหม็นไหม้นั้น
“คุณหนู ท่านกำลังปรุงสิ่งใดอยู่หรือ เหตุใดจึงหอมถึงเพียงนี้”
“ข้าพาเส้นหมี่มาจากบ้าน เจ้ากินเสียเถิด อย่าได้ถามมากความ”
เดิมทีนางยังคิดจะถามว่าเส้นหมี่มาจากไหน แต่พอได้ฟังหลิ่วซื่อเยว่กล่าวเช่นนั้น ก็ไม่กล้าถามอีก คุณหนูย่อมไม่ผิด เจ้ากินของเจ้าไปเถิด จะถามให้มากความไปไย!
“ชิงอู่ ไปล้างถ้วยมาให้สะอาด เตรียมตักเส้นหมี่”
“ขอรับ คุณหนู ข้าน้อยไปเดี๋ยวนี้”
ถ้วยชามในตระกูลฉือล้วนใบใหญ่ เพียงห้าใบก็ตักเส้นหมี่ในหม้อจนหมดสิ้น
ถ้วยที่บรรจุเส้นหมี่ร้อนจัดจนมือเปล่าไม่อาจถือได้ หลิ่วซื่อเยว่จึงหาแผ่นไม้ในครัวมาวาง ก่อนยกสองถ้วยใส่ลงไปแล้วค่อย ๆ หอบเข้าไปในเรือน ถ้วยหนึ่งนั้นนางได้หยดน้ำพุสวรรค์ลงไปหนึ่งหยด
ชิงอู่และชิงเย่ช่วยกันถือถ้วยอีกสามใบที่เหลือตามเข้ามาวางบนโต๊ะ
“ทุกคนรีบกินเถิด กินเสร็จแล้วก็พักผ่อน วันนี้เดินทางกันมาทั้งวัน ย่อมเหน็ดเหนื่อยนัก” หลิ่วซื่อเยว่เอ่ยเชื้อเชิญพลางวางถ้วยเส้นที่หยดน้ำพุสวรรค์ไว้ตรงหน้าหลิ่วอีเยว่ “พี่สาวใหญ่ รีบกินเสียเถิด”
หลิ่วอีเยว่มิได้ถามว่านางเอาเส้นหมี่มาจากไหน นางหิวโหยเหลือเกิน จึงมิได้พะวงว่าถ้วยจะร้อนก็โซ้ยเส้นเข้าไปเสียงดังซู่ซ่า
“ท่านปู่ ข้าหิวนัก สิ่งที่นางพวกนั้นกินหอมจริง ๆ ข้าอยากกินบ้าง”