หวงหลานฮวามองเขาด้วยความตกตะลึง “เงินอะไร ข้าไม่ได้ติดเงินเจ้าเสียหน่อย!”
“จะมีเงินอะไรเล่า ก็เงิน 2 ตำลึงที่ให้พวกเจ้าไว้ตัดบิดามารดาครั้งก่อนอย่างไร”
“นั่นเจ้าให้เราเป็นค่าตัดบิดามารดา เหตุใดข้าต้องคืนให้เจ้าด้วย”
“ข้าถามเจ้าอีกครั้ง เงินนั่นเจ้าจะให้หรือไม่”
“ไม่ให้!”
“ได้ ไม่ให้ใช่หรือไม่” สือต้าซานฉวยข้อมือหวงหลานฮวาไว้ แล้วล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อนาง หวงหลานฮวาตกใจร้องเสียงหลง “สือต้าซาน เจ้าคิดจะทำอะไร ข้าเป็นแม่ยายของเจ้านะ!”
สือต้าซานหาได้สนใจไม่ ล้วงเอาเงินในอกเสื้อนางออกมา พร้อมกับเหรียญทองแดงอีกนับสิบเหรียญ
นางโยนเหรียญทองแดงในมือขึ้นลง “เหรียญพวกนี้ถือเสียว่าเป็นค่าเดินทางให้ข้า ดูสิ ดูสิ! รองเท้าข้าสึกจนจะขาดอยู่แล้ว”
ผู้อาวุโสหลิ่วตกใจจนตัวสั่น พูดไม่ออก ได้แต่มองสือต้าซานล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อของหวงหลานฮวาอย่างจนใจ
หลิ่วปาเยว่รู้ว่าชายที่เอ่ยปากเมื่อครู่คือพี่เขยใหญ่ของตน นางมิเคยคิดว่าพี่เขยใหญ่จะดุดันถึงเพียงนี้ หวาดกลัวจนเลี่ยงไปหลบมานานแล้ว อยากจะถามว่าพี่สาวใหญ่เป็นสุขดีหรือไม่ ก็ไม่กล้าถาม
สือต้าซานได้ของแล้ว ก็จากตระกูลหลิ่วไปทันที ขึ้นรถม้าตรงไปยังอำเภอ
หวงหลานฮวากลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นร่ำไห้คร่ำครวญ หลิ่วต้าหู่เท้าค้ำไม้เท้า กระย่องกระแย่งออกมา เห็นทุกสิ่งทุกอย่างในสายตา บัดนี้ตนก็แค่คนไร้ค่า ใจสูญสิ้นสิ้นแรง
หลิ่วต้าหู่โทสะเต็มอกไร้ที่ระบาย เดินเข้าไปใกล้หวงหลานฮวา แล้วยกไม้เท้าในมือฟาดลงบนร่างนาง
เขารู้ดีแก่ใจว่าเรื่องมิใช่ความผิดของนาง แต่ในอกอัดอั้นยากทน ไฟนี้จำต้องระบายออกมา “ไอ้อีตัวร้าย เห็นข้าหมดสภาพแล้วก็เปิดทางให้ชายอื่นลูบคลำเจ้ากลางวันแสกๆ ดูข้าตีเจ้าให้ตายเสียไม่”