บ่ายโมงกว่า ๆ หลี่หางตื่นขึ้นมาเอง
เดิมทีเขาก็ไม่ได้ง่วงมากอยู่แล้ว สำหรับเขา การงีบกลางวันก็แค่หลับตาพักสักครู่เท่านั้น
หลังลงจากเตียง เขาล้างหน้าลวก ๆ พอน้ำเย็นกระทบผิวก็ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นไม่น้อย
บ่ายสองโมงสิบ เขาเดินไปที่เตียงของเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน แล้วเคาะโครงเตียงทีละเตียง
“ตื่นได้แล้วพวกเรา เดี๋ยวต้องไปฝึกกัน”
สือเสี่ยวพลิกตัว ส่งเสียงครางอย่างเจ็บปวดราวกับถูกเหยียบหาง
ส่วนเฉียวชวนลุกขึ้นมานั่งอย่างว่าง่าย เพียงแต่ยังลืมตาได้แค่ครึ่งเดียว ดูเหมือนคนละเมอไม่มีผิด
สวีฮ่าวตงคล่องแคล่วที่สุด เขาพลิกตัวลงจากเตียง ล้วงครีมกันแดดขวดหนึ่งจากลิ้นชัก บีบออกมาปริมาณหนึ่งแล้วเริ่มทาหน้า
“พวกนายสองคนจะทาหน่อยไหม?” สวีฮ่าวตงยื่นขวดให้สือเสี่ยวกับเฉียวชวน
“เพิ่งวันแรกเอง ต้นคอฉันก็เริ่มแดงแล้ว
ถ้าตากแดดแบบนี้ต่อไป อีกสองสัปดาห์ฉันคงกลายเป็นนาตาชาแน่”
พอสือเสี่ยวได้ยินคำว่า “นาตาชา” ก็หายง่วงทันที เขาเอื้อมมือรับขวดมาแล้วโบกครีมทาหน้า
เฉียวชวนก็ขยับเข้ามาบีบครีมออกมาบ้าง ทั้งสามคนยืนทากันหน้ากระจกอย่างขะมักเขม้น ราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อ
ทั้งสี่คนลงจากตึกแล้วแยกย้ายกัน
สามคนเดินไปยังจุดรวมพลที่สนาม ส่วนหลี่หางมุ่งหน้าไปยังบริเวณร่มเงาทางตะวันออก
เขาเพิ่งนั่งได้ไม่ถึงสองนาที ฉินฟ่างก็มาถึง
อีกฝ่ายทิ้งตัวนั่งลงข้างเขา ก่อนถอนหายใจยาว
“เท้านายเป็นยังไงบ้าง?” หลี่หางถาม
“ก็เหมือนเดิม ยืนนานไม่ได้ แต่นั่งไม่มีปัญหา” ฉินฟ่างขยับข้อเท้า สีหน้าไม่เปลี่ยน
บ่ายสองโมงครึ่ง ครูฝึกหวังเป่านกหวีด คนที่ได้รับยกเว้นการฝึกต่างหาที่นั่งกันตามสะดวก
ไม่มีโทรศัพท์ให้เล่น ก็เลยได้แต่นั่งเฉย ๆ