การฝึกตอนกลางคืนผ่อนคลายกว่าตอนกลางวันเยอะ แค่ยืนท่าตรง แล้วก็ฝึกยืนพักกับยืนตรง
แม้แต่เสียงของครูฝึกอู๋ยังเบาลงไปตั้งแปดระดับ คงเพราะฝึกมาทั้งวันจนเหนื่อยเหมือนกัน
ทางฝั่งเขตยกเว้นฝึกยิ่งสบายเข้าไปใหญ่ ครูฝึกหวังให้ทุกคนนั่งลงบนเสื่อ แล้วนั่งล้อมกันเป็นครึ่งวงกลม
“นักศึกษาทุกคน คืนนี้เรามาทำอะไรสบาย ๆ กันดีกว่า”
ครูฝึกหวังยืนกลางวง ตบมือสองสามที “ตั้งแต่นี้ไป ทุกคนต้องแสดงความสามารถพิเศษกันคนละอย่าง
ใครยังไม่ถึงคิวก็ไม่ต้องรีบ อีกหลายวันข้างหน้าจะผลัดกันแสดง
คนที่แสดงได้ดีที่สุด ฉันจะเลือกไปประชันกับห้องอื่น ช่วยเอาหน้าให้เขตยกเว้นฝึกของเราหน่อย”
สิ้นเสียง คนกว่าสี่สิบคนต่างมองหน้ากัน บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงตะโกนสั่งจากสนามฝึกที่อยู่ไกล ๆ
ไม่มีใครพูด ไม่มีใครยกมือ ทุกคนก้มหน้าทำเป็นเปิดคู่มือดู
ครูฝึกหวังรออยู่สามวินาที ก่อนยิ้มกว้าง “ดี ในเมื่อทุกคนตอบตกลงกันอย่างกระตือรือร้น งั้นก็เริ่มกันเลย
เริ่มจากนักศึกษาหญิงคนนี้ก่อน”
พอถูกเรียกเป็นคนแรก ใบหน้าของนักศึกษาหญิงก็แดงวาบ เธอค่อย ๆ เดินไปยืนกลางวงอย่างอึกอัก ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกอยู่นาน
สุดท้ายก็เค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง “งั้น...งั้นฉันร้องเพลงสักเพลงแล้วกัน”
แล้วเธอก็ร้อง
เพี้ยนทั้งทำนอง จังหวะก็รวน เสียงสูงขึ้นไม่ถึง เสียงต่ำก็ลงไม่สุด อาศัยฮัมกลบเกลื่อนไปจนจบ