ผู้จัดการเฉียนยืนอยู่หน้าห้องกั้น มองหลี่หางเก็บกีตาร์ใส่กล่อง สีหน้าที่ยังตกตะลึงไม่จางหายไปเสียทีเดียว
เขาขายเครื่องดนตรีมาสิบกว่าปี เคยเห็นมือกีตาร์มาแล้วไม่ต่ำกว่าหลายร้อยคน
แต่การบรรเลงเมื่อครู่นี้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ความคล่องแคล่วของนิ้วมือกับการควบคุมน้ำหนัก ก็หาได้ยากแล้วในกลุ่มมือกีตาร์ของเมืองโมตู
เขาอดเดินเข้าไปหาไม่ได้ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความชื่นชมจากใจจริง
“คุณหลี่ทำเอาผมประหลาดใจจริง ๆ
เพลงเมื่อกี้ ผมว่าคุณเล่นได้ดีกว่านักดนตรีมืออาชีพส่วนใหญ่เสียอีก ก่อนหน้านี้คงฝึกมานานมากแล้วใช่ไหมครับ?”
หลี่หางรูดซิปกล่องกีตาร์ แล้วตอบส่ง ๆ ว่า “ก็พอใช้ได้ ไม่ได้ฝึกนานเท่าไร แค่ไม่กี่เดือนเอง”
ผู้จัดการเฉียนชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่ววินาที
ไม่กี่เดือนงั้นเหรอ?
เขาทำงานในวงการมาสิบกว่าปี เคยเจอคนมีพรสวรรค์ไม่น้อย
แต่ฝึกแค่ไม่กี่เดือนแล้วเล่นได้ระดับนี้ แบบนี้ไม่ใช่แค่มีพรสวรรค์แล้ว นี่มันตัวประหลาดชัด ๆ
เขากลับมาทำสีหน้าเหมือนคนผ่านโลกมามากได้อย่างรวดเร็ว ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า
“ฮ่า ๆ คุณพูดเล่นแล้วครับ! ฝึกไม่กี่เดือนก็เล่นได้ขนาดนี้ ชาติก่อนคุณคงเป็นกีตาร์มาเกิดแน่ ๆ”
หลี่หางยิ้มตาม แต่ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ
เรื่องระบบอธิบายไม่ได้ พูดไปก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี
ผู้จัดการเฉียนช่วยยกกล่องกีตาร์กับอุปกรณ์อื่น ๆ ไปใส่รถให้เขา วิ่งไปวิ่งมาหลายรอบอย่างคล่องแคล่ว
พอขนของขึ้นรถเรียบร้อย เขาก็ยืนอยู่ข้างประตูรถ ล้วงนามบัตรออกมายื่นให้ น้ำเสียงจริงจังกว่าเมื่อครู่มาก
“คุณหลี่ ต่อไปถ้าต้องการอุปกรณ์ดนตรีอะไร ติดต่อผมได้ทุกเมื่อเลยนะครับ
จะเรื่องบริการหลังการขาย เปลี่ยนกีตาร์ หรืออยากได้รุ่นหายากแบบไหน ผมช่วยจัดการให้ได้หมด”