ตอนที่ 24 เปิดเทอมปีหนึ่งหนัก 150 กิโล ลดหนึ่งขีดได้เงินพันล้าน

ความรู้สึกตอนขับมายบัคออกสู่ถนนต่างจากนั่งแท็กซี่อย่างสิ้นเชิง

เบาะรองรับร่างกายได้เต็มที่ เอวไม่ล้า หลังไม่ปวด ช่วงล่างถุงลมกรองแรงกระแทกจากพื้นถนนจนแทบไม่เหลือ

หลี่หางนั่งอยู่หลังพวงมาลัย มองเห็นทางได้สูงและกว้างไกล

เขาขับไม่เร็ว เพราะหลังสอบใบขับขี่ผ่านก็ไม่ได้แตะรถอีกเลย ถึงระบบจะอัดทักษะการขับรถเข้าไปในหัวให้โดยตรงแล้วก็ตาม

แต่ร่างกายก็ยังต้องปรับตัวสักหน่อย

เขาพิมพ์ชื่อ “ศูนย์เครื่องดนตรีเทียนอวิ้น” ลงในระบบนำทาง อยู่ห่างจากที่นี่ราวห้าหกกิโลเมตร ไม่ไกลนัก

ระบบในรถทำงานลื่นไหล หน้าจอใหญ่ ตอบสนองรวดเร็ว เส้นทางนำทางแสดงชัดเจน

หลี่หางขับตามทางที่ระบบนำทางบอก ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็มาถึง

ศูนย์เครื่องดนตรีเทียนอวิ้นตั้งอยู่ในอาคารเดี่ยวสูงสี่ชั้น หน้าร้านตกแต่งมีรสนิยมไม่น้อย

หลังผนังกระจกมีเปียโนแกรนด์สีขาวตั้งอยู่ พอแสงไฟส่องลงมาก็ดูหรูหราขึ้นมาทันที

หลี่หางจอดรถในช่องหน้าร้านแล้วเปิดประตูเข้าไป

ด้านในกว้างกว่าที่เห็นจากข้างนอก เครื่องดนตรีหลากหลายชนิดจัดแสดงแยกเป็นหมวดหมู่ ตั้งแต่ชิ้นเล็กอย่างฮาร์โมนิกากับขลุ่ย ไปจนถึงชิ้นใหญ่ยักษ์อย่างเปียโนกับเชลโล มีครบทุกอย่าง

บนผนังแขวนกีตาร์หลากหลายแบบ ทั้งกีตาร์ไฟฟ้าและกีตาร์โปร่ง ทั้งทรงขอบมนและทรงเว้า

มีตั้งแต่สีไม้ธรรมชาติ สีดำ ไปจนถึงสีน้ำเงินไล่เฉด ละลานตาไปหมด

ในอากาศมีกลิ่นไม้กับสายเครื่องดนตรีจาง ๆ หอมดีทีเดียว

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับจากหลังเคาน์เตอร์

เขาอายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างค่อนข้างผอม สวมแว่นกรอบทองกับเสื้อเชิ้ตสีเข้มเรียบ ๆ ใบหน้าประดับรอยยิ้มที่สุภาพแต่ไม่ประจบประแจง

เขามองหลี่หางแวบหนึ่ง แววตาสงบนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ไม่มีท่าทีแปลกใจเพราะรูปร่างของหลี่หางเลย