ในห้องอัด หลี่หางเก็บกีตาร์ใส่กล่อง แล้วมองผ่านกระจกไปยังห้องควบคุม
เหลาจ้าวกับเสี่ยวโจวยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับรูปปั้นสองตัว
เขาพูดผ่านอินเตอร์คอมว่า “เป็นไงบ้าง” เหลาจ้าวถึงได้ลุกพรวดขึ้นมา ผลักประตูแล้วพุ่งเข้ามาในห้องอัด
“เพลงนี้นายแต่งเองเหรอ” เสียงเหลาจ้าวดังไปหน่อย พอถามจบเขาก็รู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาท จึงลดเสียงลง
“ฉันหมายถึงทั้งเนื้อร้องทั้งทำนอง นายแต่งเองทั้งหมดเลยเหรอ”
หลี่หางพยักหน้า “อืม ลิขสิทธิ์จดทะเบียนเรียบร้อยแล้ว นายวางใจได้”
เหลาจ้าวสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
เขาหันไปมองเสี่ยวโจวที่เดินตามเข้ามา สีหน้าของอีกฝ่ายแทบไม่ต่างกัน ราวกับเห็นผี
“คุณหลี่” เหลาจ้าวเปลี่ยนคำเรียกไปแล้ว
“พูดกันตามตรงนะ ฉันทำงานในวงการนี้มาสิบกว่าปี เพลงที่ได้ฟังเมื่อกี้ ต่อให้เอาไปวางในวงการเพลงจีนทั้งวงการ ก็ยังจัดอยู่ในระดับท็อป
ทั้งทำนอง เนื้อร้อง การเรียบเรียง ความสมบูรณ์แบบกับคุณภาพระดับนี้ มีแค่คนระดับราชาเพลงไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำได้
ทั้งที่นายเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัย...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายรู้สึกว่าพูดแบบนั้นไม่ค่อยเหมาะ จึงเสริมอีกประโยคว่า
“ฉันไม่ได้หมายความว่านายทำไม่ได้นะ แต่เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไป”