ครูฝึกหวังเป็นคนทำอะไรฉับไว หลี่หางเพิ่งนั่งลงและหายใจจนเป็นปกติ
เขาก็เข้ามาหาเสียแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าแฝงแววเจ้าเล่ห์อยู่หลายส่วน
“หลี่หาง คราวนี้นายเป็นตัวแทนห้องที่ได้รับยกเว้นการฝึกไปลงสนามดีไหม?”
หลี่หางยังไม่ทันพูด ฉินฟ่างก็ชิงตอบก่อน “ได้ ไม่มีปัญหา หลี่หางลุยเลย!”
เพื่อนนักศึกษาห้องยกเว้นการฝึกอีกหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันส่งเสียงเชียร์
“ใช่ หลี่หางไปจัดการพวกที่ฝึกทหารให้หมอบเลย!”
หลี่หางมองเพื่อนร่วมชั้นที่เมื่อครู่ยังห่อเหี่ยวเหมือนมะเขือโดนแม่ค้างัด ตอนนี้แต่ละคนกลับคึกคักราวกับฉีดยากระตุ้นแล้ว ก็ได้แต่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้
เขาใช้มือยันเข่าลุกขึ้น ยกมือคารวะ ทำท่าราวกับจอมยุทธ์ในยุทธภพ
“ได้ ในเมื่อพี่น้องให้เกียรติกันขนาดนี้ ฉันหลี่หางก็ขอน้อมรับคำเชิญ ไปลงสนามรบแล้ว!”
ครูฝึกหวังพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนหันไปพูดกับคนอื่น ๆ
“พวกนายก็อย่ามัวแต่ดูสนุกล่ะ พรุ่งนี้อาจถึงคิวพวกนายก็ได้ เตรียมตัวกันไว้ด้วย”
“ได้เลย ไม่มีปัญหา” ทุกคนตอบรับปาก แต่กลับพร้อมใจกันชี้ไปทางหลี่หาง
“แต่วันนี้ต้องให้หลี่หางไปสู้ก่อน หลี่หางลุยเลย!”
“ใช่ ขึ้นเวทีประลอง! ขึ้นเวทีประลอง!”
บรรยากาศครึกครื้นกันอยู่พักใหญ่
ครูฝึกหวังกดมือลงให้ทุกคนเงียบ แล้วหันไปมองหลี่หาง