ฝั่งห้องที่ได้รับการยกเว้นฝึกทหาร แม้ไม่มีใครอยากยอมรับออกมาตรง ๆ แต่ในใจก็คิดเหมือนกันว่าโจวหว่านซิงเต้นได้สวยจริง ๆ
ฉินฟ่างถึงกับพยักหน้า แล้วพึมพำเบา ๆ ว่า «เต้นได้ไม่เบาเลยแฮะ»
ครูฝึกหวังเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา จึงหันกลับมาทันที แล้วถามเสียงดังใส่แถวของห้องที่ได้รับการยกเว้นฝึกทหารว่า
«ห้องหนึ่งเต้นดีไหม?»
เสียงตอบรับจากข้างล่างดังขึ้นประปรายไม่กี่เสียง «ดี» เบาจนแทบเหมือนเสียงยุงหึ่ง
กฎการร้องเพลงโต้ตอบตอนฝึกทหาร ทุกคนต่างรู้กันดีอยู่แก่ใจ ไม่มีใครชมคู่แข่งจากใจจริงหรอก
ครูฝึกหวังทำหน้าขรึม ถามซ้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง «ฉันถามอีกที ห้องหนึ่งเต้นเป็นยังไง?»
คราวนี้นักศึกษาห้องที่ได้รับการยกเว้นฝึกทหารเข้าใจแล้ว ต่างพากันตะโกนสุดเสียงว่า
«เต้นไม่ดี! เต้นไม่ดี!»
เสียงดังพร้อมเพรียงกัน จนคนจากห้องหนึ่ง กองพันหก ฝั่งตรงข้ามพากันหัวเราะ
ครูฝึกหวังถึงได้ยิ้มอย่างพอใจ แล้วพยักหน้า
ครูฝึกอู๋จะปล่อยให้ห้องตัวเองเสียหน้ากว่าอีกฝ่ายได้ยังไง เขาก้าวออกมาทันที เท้าเอวแล้วตะโกนมาทางนี้ว่า
«หวัง ห้องที่ได้รับการยกเว้นฝึกทหารของพวกนายไหวหรือเปล่า? เอาแต่ตะโกนเป็น แต่แสดงไม่เป็นหรือไง?
ห้องฉันแสดงจบแล้ว คนของพวกนายล่ะ?
รีบออกมาสิ อย่ามัวชักช้า!»
ครูฝึกหวังหันกลับไปมองหลี่หาง ตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
«หลี่หาง ฉันเชื่อในตัวนาย ไปเถอะ»
หลี่หางใช้มือยันเข่าพยุงตัวลุกขึ้น แล้วขยับคอกับไหล่คลายเมื่อย
พอร่างหนักกว่า 150 กิโลกรัมของเขาก้าวไปข้างหน้า สายตาของทุกคนก็หันมาจับจ้อง