หลี่หางพิงลำต้นไม้ ท่าทางภายนอกดูสบาย ๆ แต่ที่จริงเพลงเมื่อกี้เขาเองก็ร้องอินไปกับมันเหมือนกัน
ความรู้สึกแบบนั้นช่างแปลกใหม่ ราวกับตอนร้องเพลง ไขมันกองพะเนินในร่างกายหายไปหมด
ทั้งตัวเบาหวิว เหลือเพียงเสียงที่ล่องลอยไปในอากาศ
ระหว่างที่เขากำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้น ครูฝึกหวังก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับแถวของห้องเรียนที่ได้รับยกเว้นการฝึก
เขาตะโกนเสียงดังฟังชัดว่า “หลี่หางจากห้องเรา ร้องเพลงเป็นยังไงบ้าง?”
คราวนี้ไม่ต้องให้ใครเตือน คนในห้องเรียนที่ได้รับยกเว้นการฝึกกว่าสี่สิบคนก็พร้อมใจกันตะเบ็งเสียงร้องออกมาว่า
“เยี่ยมมาก! หลี่หางห้องเรา! หลี่หาง!”
เสียงดังจนเพื่อน ๆ จากค่ายฝึกอีกหลายแห่งที่อยู่ข้าง ๆ สะดุ้ง
บางคนยังรู้สึกว่ายังไม่พอ ถึงกับลุกขึ้นปรบมือ
บางคนผิวปาก บางคนตะโกนว่า “ร้องอีกเพลงสิ!”
ห้องเรียนที่ได้รับยกเว้นการฝึกซึ่งเมื่อครู่ยังหงอยเหงา ตอนนี้กลับเหมือนเพิ่งคว้าชัยชนะมาได้ ทุกคนต่างยิ้มหน้าบาน
หลี่หางทำตัวไม่ถูกกับเสียงเชียร์เช่นนี้ จึงประสานมือคำนับทุกคน
โจวหว่านซิงยืนอยู่ในแถวของห้องหนึ่ง ค่ายหก ท่ามกลางฝูงชน