ห้องเรียนของนักศึกษาสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ห้องหนึ่งอยู่ในอาคารเรียนหลังที่สาม เป็นห้องขนาดใหญ่ที่รองรับคนได้เจ็ดสิบถึงแปดสิบคน ตอนนี้แทบจะเต็มแล้ว
ทั้งสี่คนเดินเข้าทางประตูหลัง แล้วหาที่นั่งว่างตรงแถวสุดท้าย
หลี่หางกวาดตามองรอบห้อง มีเพื่อนร่วมชั้นทั้งหมด 65 คน ในจำนวนนั้นน่าจะเป็นผู้หญิงแค่ 18-19 คน สมกับข่าวลือจริง ๆ
เขาละสายตากลับมา แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
เก้าอี้ส่งเสียงครางเบา ๆ เพราะรับน้ำหนักเขา แต่ก็ไม่ได้พังลงมา
คุณภาพเฟอร์นิเจอร์ของมหาวิทยาลัยโม่ตูแข็งแรงจริง ๆ
อาจารย์ประจำชั้นเป็นผู้ชายวัยประมาณ 40 ปี สวมแว่นกับเสื้อเชิ้ต ดูเป็นประเภทที่คลุกคลีกับงานวิชาการมาครึ่งชีวิต
เขาขึ้นไปแนะนำเรื่องโรงเรียนกับภาควิชาอย่างคร่าว ๆ ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที จากนั้นก็โบกมือ
“ทุกคนทำความรู้จักกันหน่อย เริ่มจากทางนี้แล้วแนะนำตัวตามลำดับนะ”
นักศึกษาลุกขึ้นทีละคน บอกชื่อ มาจากที่ไหน และงานอดิเรก
บางคนตื่นเต้นจนพูดติดขัด บางคนก็แนะนำตัวอย่างเป็นธรรมชาติ แถมยังเรียกเสียงหัวเราะจากทั้งห้องได้
พอถึงตาสือเสี่ยว เขาลุกขึ้นดันแว่น ยิ้มกริ่มแล้วพูดว่า
“สือเสี่ยว มาจากมณฑลซู ชอบเล่นเกมกับอ่านนิยาย เป้าหมายตอนมหาวิทยาลัยคือไม่ติดเอฟ แล้วถ้าได้แฟนสักคนก็คงดี
อีกอย่าง ห้อง 304 พวกเราคนดีทั้งนั้น มีอะไรก็มาหาได้”