ฟางหย่วนพาหลี่หางเข้าไปยังโซนเครื่องออกกำลังกาย แล้วหามุมหนึ่ง ก่อนจะยกเก้าอี้แข็งแรงตัวหนึ่งมาให้
เขาสาธิตท่าพายยางยืดขณะนั่งให้ดูก่อนหนึ่งรอบ โดยเคลื่อนไหวช้า ๆ พลางอธิบายวิธีทำไปด้วย
“ผ่อนคลายหัวไหล่ ใช้หลังออกแรง อย่าดึงด้วยแขนอย่างเดียว พอดึงมาถึงหน้าอกก็หยุดค้างไว้สองวินาที แล้วค่อย ๆ ปล่อยกลับไป”
หลี่หางนั่งลงบนเก้าอี้ ฟางหย่วนคล้องยางยืดไว้ใต้ฝ่าเท้าของเขา แล้วส่งปลายยางให้
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเริ่มดึงตามท่าที่เพิ่งเห็น
ครั้งแรก ยางยืดแทบไม่ขยับ
ครั้งที่สอง เขากัดฟันออกแรงเพิ่มอีกหน่อย ยางยืดจึงค่อย ๆ ถูกดึงจนแยกออกเป็นช่องเล็ก ๆ
“ดี ค้างไว้ รู้สึกถึงการหดเกร็งของกล้ามเนื้อหลังนะ” ฟางหย่วนยืนดูอยู่ข้าง ๆ
หลี่หางค้างท่าไว้ รู้สึกว่ากล้ามเนื้อแผ่นหลังเริ่มล้า
ทำไปได้ห้าครั้ง แขนก็เริ่มสั่น
ฟางหย่วนให้เขาพักครึ่งนาที แล้วค่อยต่อด้วยท่าดันอก
จังหวะเดิม ใช้แรงไม่ต่างกัน
หลังผ่านไป 45 นาที หลี่หางรู้สึกเหมือนเพิ่งถูกคนลากขึ้นมาจากน้ำ
เสื้อยืดเปียกชุ่มแนบติดตัว หยดเหงื่อไหลจากปลายคางลงพื้น รวมกันเป็นแอ่งเล็ก ๆ
เขานั่งหอบอยู่บนเก้าอี้ หน้าอกกระเพื่อมแรง
แต่ตลอดการฝึกไม่บ่นว่าเหนื่อยสักคำ ไม่ร้องขอให้หยุดแม้แต่ครั้งเดียว
ฟางหย่วนมองอยู่ข้าง ๆ ในใจอดประหลาดใจไม่ได้
เขาเคยดูแลลูกศิษย์ที่มีน้ำหนักตัวมากมาหลายคน ในสิบคนมีถึงแปดคนที่ทนไม่ถึงยี่สิบนาทีก็เริ่มอ้อนวอนขอพัก ส่วนอีกสองคนที่เหลือก็แอบอู้เป็นระยะ