ทุนเปิดโรงเตี๊ยมมาจากการกู้ยืมโรงเงิน ทั้งตกแต่งร้าน จ้างคนงาน และดำเนินกิจการ...ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางทุ่มเทแรงกายแรงใจให้มัน ราวกับเป็นบุตรของตนเอง คอยมองดูมันเติบโตขึ้นทีละน้อย
บัดนี้เงินยังชำระคืนไม่หมด โรงเตี๊ยมกลับถูกไฟเผาวอด ความพยายามทั้งหมดที่ทุ่มเทลงไปพลันมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน
หนี้สินโรงเงิน ค่าชดเชยเจ้าของเรือน...ทุกสิ่งทำให้นางรู้สึกราวกับร่วงหล่นลงสู่หุบเหว
ผู้ที่ปกติสุขุมเยือกเย็นร่ำไห้จนเสียอาการ
“ทรัพย์สินเงินทองเป็นเพียงของนอกกาย ขอเพียงคนไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว”
มารดาแซ่มซ่งปลอบโยนเสียงอ่อน “ไม่ว่าจะลำบากเพียงใด ครอบครัวเราก็จะเผชิญไปด้วยกัน”
————
ตระกูลเฉิน
เฉินอู่เพิ่งก้าวเข้าห้อง ก็เห็นภรรยานั่งค้นข้าวของอยู่หน้าเตียเงิน
“เป็นอะไรไป ของหายหรือ”
“ของหายที่ไหนกัน” จื่อเยียนจัดการเครื่องประดับไปพลาง “พี่สาวคนโตต้องใช้เงิน เงินในมือข้าไม่พอ จึงคิดจะนำเครื่องประดับเหล่านี้ไปจำนำ”
“จำนำหรือ” เฉินอู่เอ่ยอย่างประหลาดใจ พลางมองปิ่นทองและสร้อยไข่มุกที่วางเต็มโต๊ะ “ของพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เจ้าชอบที่สุดมิใช่หรือ”
“โธ่เอ๋ย ถึงเวลาเช่นนี้แล้ว ยังจะมัวห่วงของพวกนี้ได้อย่างไร!”
จื่อเยียนเปิดลิ้นชัก หยิบกล่องเครื่องประดับออกมาอีกใบ แล้วนำกำไลคู่หนึ่งออกมา
นี่คือกำไลหยกไขว่ความมันเยิ้มคู่ที่นางถูกใจตั้งแต่ครั้งไปเห็นที่ร้านเครื่องประดับ เป็นสมบัติล้ำค่าประจำร้าน ราคาสูงลิ่ว ตอนนั้นนางตัดใจซื้อไม่ลง แต่ภายหลังเฉินอู่ก็ยังซื้อกลับมาให้นาง
“คู่นี้น่าจะจำนำได้เงินไม่น้อย”
เฉินอู่เห็นแล้วก็มีสีหน้าลำบากใจ “คู่นี้...ช่างเถิดดีกว่า...”
จื่อเยียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ข้ารู้ว่าท่านตั้งใจซื้อมาให้ข้า แต่ตอนนี้ครอบครัวกำลังประสบเคราะห์ ช่วยได้เท่าไรก็ช่วยเท่านั้น”