“ท่านองค์ชายทรงฟื้นแล้ว!”
เสียงยินดีพลันดังขึ้นจากหลังฉากบัง
หลินเหยาสะดุ้งเฮือก ดวงตาพลันเปล่งประกาย
หมอหลวงเดินออกมาจากด้านในอย่างยินดี ตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น “ท่านองค์ชายทรงฟื้นแล้ว! ฟื้นแล้ว!”
“เสด็จพี่รัชทายาท”
กำลังจะเข้าไปดูอาการ จู่ ๆ หลินเหยาก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงถอยกลับมาอีกครั้ง
“เร็วเข้า รีบไปแจ้งฮองเฮา!” ทหารยามด้านนอกตะโกนอย่างตื่นเต้น
ฮองเฮาที่เพิ่งเอนกายลงนอนอยู่ในห้องข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง รีบสวมเสื้อคลุมแล้วเร่งรุดมา
ขณะเดียวกัน พระชายาองค์รัชทายาท อนุชายา เหลียงตี้ และคนอื่น ๆ ที่ทราบข่าวก็พากันตามมาด้วย
ห้องที่เงียบสงบพลันกลับมาคึกคักในเวลาไม่นาน
หลินเหยาถอยออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ อยู่ด้านหลังผู้คนทั้งหมด
เสด็จพี่รัชทายาททรงกริ้วนาง ย่อมไม่อยากพบหน้านาง คนที่หลบอยู่ด้านนอกจึงไม่กล้าเผยตัว ได้แต่แอบมองผ่านช่องประตู
ฮองเฮาทรงยินดีจนน้ำตาไหล พลางจับพระหัตถ์พระโอรสไว้แล้วกล่าวขอบคุณฟ้าดิน “สวรรค์คุ้มครอง รีบส่งคนไปแจ้งฝ่าบาทเร็วเข้า!”
ดวงตาหงส์ของเมิ่งยวนเป็นประกายระยิบระยับ หัวใจที่แขวนค้างมาหลายวันในที่สุดก็วางลง นางยกมือกุมอกด้วยความโล่งใจ หนทางข้างหน้าที่สดใสในที่สุดก็กลับคืนมาแล้ว
หนิงซีหลานเหลือบมองเมิ่งยวน แววตาลึกลับยากหยั่งถึง
“เชินเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
องค์รัชทายาทฝืนพยุงร่างอันอ่อนแรงให้ลุกขึ้นนั่ง ทรงกดพระหัตถ์ลงที่พระนลาฏซึ่งยังมึนงง แล้วทอดพระเนตรมองผู้คนรอบกาย
ตั้งแต่เสด็จแม่ พระชายาองค์รัชทายาท ไปจนถึงหม่อมเล็กหลายคนและบ่าวใกล้ชิด แววผิดหวังวูบหนึ่งปรากฏในดวงตาขุ่นมัว
“กระหม่อมไม่เป็นไร”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เชินเอ๋อร์อย่าหมดสติไปอีกนะ หลายวันมานี้ทำเสด็จแม่ตกใจแทบแย่” ขอบพระเนตรของฮองเฮาแดงก่ำขึ้นอีกครั้ง