ซินหยางลงจากสนาม แล้วเดินอย่างร่าเริงไปยังศาลาร่มเย็น
“เมื่อครู่ข้าเล่นเป็นอย่างไรบ้าง?”
เว่ยปิงหลุนมีสีหน้าเรียบนิ่ง “ผลการแข่งขันออกมาแล้ว ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ไม่จำเป็นต้องกล่าววิจารณ์เพิ่มเติม”
เว่ยปิงหลุนเป็นศิษย์ในสังกัดของเซียงจื่อเหิง ทั้งยังเป็นเด็กกำพร้าไร้ญาติไร้มิตร เซียงจื่อเหิงแทบจะมองเขาเป็นบุตรบุญธรรม หากมีโอกาสก็จะพาเขาติดตามไปด้วยเสมอ เพื่อให้ได้รู้จักผู้คนในราชสำนักมากขึ้น
ซินหยางยื่นปากน้อย ๆ “แค่ให้เจ้าชมข้าสักหน่อย มันยากนักหรือ?”
“องค์หญิงทรงเฉลียวฉลาด มีความสามารถเหนือผู้ใด ทั้งยังเปี่ยมด้วยสติปัญญาและความกล้าหาญ วิชายุทธ์เลิศล้ำไร้เทียมทาน ใต้หล้าไม่มีผู้ใดเทียบได้”
ชายหนุ่มกล่าวอย่างจริงจัง ทว่าคล้ายจำใจอยู่บ้าง “พอหรือยัง?”
“ยังไม่พอ” ซินหยางจ้องมองเขาอย่างเปิดเผย “กล่าวต่อสิ”
ริมฝีปากของเว่ยปิงหลุนขยับอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถอนหายใจ ผู้พ่ายแพ้ก้มตาลง ประกาศถอนตัวจาก “สนามรบ”
เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจ ซินหยางก็หัวเราะออกมา ราวกับกำลังบอกว่า ยังคิดจะสู้กับข้าอีกหรือ
นางขยับไปยืนตรงหน้าเขา เคียงไหล่กัน เว่ยปิงหลุนทอดสายตามองฝูงชนไกลออกไป ส่วนซินหยางมองเขา
ครู่หนึ่ง หญิงสาวเขย่งปลายเท้าเข้าไปกระซิบข้างหูเขา พูดจบก็รีบกลับมายืนที่เดิม กลั้นยิ้มพลางมองตรงไปข้างหน้า
แววตาของชายหนุ่มไหววูบ ความกระดากอายแวบผ่านใบหน้าไปอย่างรวดเร็ว
ซินหยางหัวเราะอย่างเบิกบาน นางชอบท่าทางเคร่งขรึมแต่เขินอายของเขาที่สุด
“อย่างน้อยก็บอกข้าสิว่าเจ้าไม่ชอบข้าตรงไหน”
หญิงสาวมีสีหน้าตรงไปตรงมา มั่นใจและใจกว้าง “ถึงข้าจะไม่เปลี่ยน แต่ก็ให้ข้ารู้เหตุผลสักหน่อยเถิด”