วันนี้ดื่มสุราได้พอเหมาะพอดี คนอารมณ์ดีไม่คิดกลับบ้าน จึงมุ่งตรงไปยังตึกชาเพื่อฟังเพลง
เสียงขับขานนุ่มนวลดังก้องอยู่ข้างหู ฟังแล้วหัวใจล่องลอย ร่างบอบบางอ่อนช้อยสายหนึ่งไหวเอนไปมาตรงหน้า
ใบหน้างดงาม รูปร่างเพรียวบาง บุคลิกสงบอ่อนหวาน...ในเมืองอวิ๋นโจวยังมีสาวน้อยที่โดดเด่นถึงเพียงนี้ด้วยหรือ!
แม้แต่อนุภรรยาที่หกซึ่งเขาเสาะหาไว้ด้วยราคาสูง หญิงเมืองหยางโจวผู้นั้นก็ยังไม่มีรูปโฉมเท่านาง คนใจลอยถึงกับเลียริมฝีปาก
นับแต่บังเอิญพบกันเมื่อครึ่งเดือนก่อน เขาก็ลืมนางไม่ลง ถึงกับหาเหตุผลไปเดินเล่นแถวสายใหญ่บ่อยครั้งในช่วงนี้
ยามว่างเขามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใจปรารถนาหรือไม่ จึงเห็นคนผู้หนึ่งใต้ถนนที่ดูคล้ายสาวน้อยคนนั้นยิ่งนัก ครั้นหญิงสาวเผยใบหน้าออกมา ดวงตาทั้งสองของเขาก็พลันวาววับ!
เขาลุกขึ้นทันที เดินไปยังหน้าต่างแล้วยื่นหน้าออกไปมอง
หวั่นรูเข้าไปในร้านหนังสือแห่งหนึ่ง เปิดห่อผ้าในมือ หยิบหนังสือสองเล่มข้างในส่งให้เจ้าของร้าน
เจ้าของร้านพลิกดูแล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนสั่งให้เด็กในร้านเข้ามาคิดเงิน
“ลายมือของคุณหนูซ่งงดงามละมุนละไม เป็นระเบียบเรียบร้อย หนังสือที่คัดลอกมาช่างงดงามจริง ๆ”
“เจ้าของร้านพอใจก็ดีแล้ว” หวั่นรูกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
เจ้าของร้านหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาอีกเล่ม “เล่มนี้ก็เป็นหนังสือหายาก ในโลกนี้มีเพียงเล่มเดียว ลูกค้าต้องการด่วน ต้องรบกวนคุณหนูแล้ว ราคาก็คิดตามที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้”
“ได้” หวั่นรูรับปากอย่างไม่ลังเล แล้วเก็บหนังสือกลับเข้าไปในห่อผ้า