หวั่นรูขมวดคิ้ว หันกลับไปตวาด “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร!”
“พี่เหลียนเฉียว อย่าพูดส่งเดช” สาวใช้คนหนึ่งก้าวเข้ามาห้าม “ระวังจะก่อเรื่องเอา”
“ใครพูดส่งเดชกัน” เหลียนเฉียวเอ่ยหนักแน่น พลางปรายตามองคนตรงประตู “วันนั้นข้าเห็นกับตาว่านางวิ่งออกมาจากหลังเนินหินประดับ ใบหน้าแดงก่ำราวกับก้นลิง แล้วท่านชายสองก็ออกมาติดๆ กัน”
คำพูดนี้ประหนึ่งก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางทะเลสาบ พลันก่อคลื่นลูกใหญ่ขึ้นในหมู่สาวใช้ทั่วทั้งห้อง
ทุกคนต่างกระซิบกระซาบกัน สายตาซับซ้อนหลายคู่จับจ้องไปยังหวั่นรู
หวั่นรูนึกถึงผ้าห่มที่ถูกใครบางคนสาดน้ำใส่ขึ้นมาในทันที
“ท่านชายเป็นนาย ในจวนใหญ่โตเช่นนี้จะไปไหนมาไหนก็ย่อมได้ ไยต้องหลบซ่อนอยู่ในที่ลับตา ต้องเป็นนังตัวดีนี่ทำเรื่องบัดสี แล้วล่อลวงท่านชายไปแน่”
เหลียนเฉียวพูดยิ่งมายิ่งฮึกเหิม “เป็นบ่าวต้องสำรวมกิริยา แต่นางกลับกล้าล่อลวงท่านชายในจวนในยามกลางวันแสกๆ เมื่อครู่ในห้องโถงใหญ่ ต่อหน้าท่านผู้เฒ่ากับฮูหยิน ยังส่งสายตาหวานเยิ้มให้ท่านลุงสาม สายตาเขินอายนั่น ข้าเห็นชัดเจนกับตา!”
“เจอผู้ชายคนไหนก็เป็นฝ่ายเข้าหา ราวกับชาติก่อนๆ ไม่เคยพบผู้ชายมาก่อน”
“เจ้าอย่าพูดเหลวไหล!” หวั่นรูโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ “ข้าไม่ได้ล่อลวงใครทั้งนั้น วันนั้นท่านชายสองเป็นคนลากข้าเข้าไปหลังเนินหินประดับ ข้าหนีออกมาจากมือเขาต่างหาก”
“โอ้โห” เหลียนเฉียวหัวเราะเยาะ “เจ้าหมายความว่าท่านชายสองรังแกเจ้างั้นหรือ”
“ถุย!” เหลียนเฉียวถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง “ท่านชายสองรูปงามเป็นเลิศ สตรีที่หลงใหลเขาในเมืองมีตั้งมากมาย แค่เขากระดิกนิ้วก็มีคนเสนอตัวถึงที่แล้ว จะมาตามตอแยบ่าวอย่างเจ้าไม่เลิกราได้อย่างไร คิดว่าตัวเองเป็นเทพธิดาจากสรวงสวรรค์หรือไร”