เจียงอวิ๋นชิงเล่าเหตุการณ์ในครั้งนั้นอย่างมีชีวิตชีวา ผู้รอดตายจากภัยพิบัติยามนี้เล่าได้คล่องแคล่วราวกับนักเล่านิทาน ทำให้ชิงอินกับบุตรสาวทั้งสองหัวเราะก็ไม่ใช่ ร้องไห้ก็ไม่เชิง
“พ่อของเจ้าดวงแข็ง วาสนาดี หมอดูบอกว่าข้าจะอายุยืนถึงร้อยปี ไม่มีเรื่องใดให้กังวลหรอก”
“ดีที่ท่านพ่อยังหัวเราะออกมาได้”
จืออี้หันไปมองมารดา “เช่นนั้นคราวหน้าข้ากับท่านแม่จะไปเยี่ยมเยือนเรือนเย่งอานโห่เพื่อขอบคุณ”
ชิงอินพยักหน้า “ใช่แล้ว สมควรไปขอบคุณ”
เจียงอวิ๋นชิงนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา “คราวนี้ที่ไปหยางโจวและได้พบเจ้าสัวตู กลับคลี่คลายปมค้างคาใจในอดีตของข้าได้เรื่องหนึ่ง”
“เกี่ยวกับอิงเกอหรือ” ชิงอินคาดเดา
เจียงอวิ๋นชิงรับคำเบา ๆ
เมื่อเจ้าสัวตูทราบเรื่องของอิงเกอ ก็แทบตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เดิมทีหวังดีแท้ ๆ ไม่คิดว่าจะสร้างปัญหาให้สหาย
“ข้าสงสัยมานานแล้วว่า คืนนั้นที่หอหวั่นหยุนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วเด็กในท้องอิงเกอเป็นลูกของใคร”
คืนนั้นเจ้าสัวตูดื่มสุราไปไม่น้อย เพราะวันรุ่งขึ้นต้องออกเดินทาง จึงถูกบ่าวปลุกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เวลานั้นฤทธิ์สุรายังไม่จาง สมองมึนงงพร่าเลือน
พอเห็นอิงเกอ เขาก็นึกถึงคำพูดบนโต๊ะสุราขึ้นมา จึงบอกให้นางอยู่ต่อและติดตามเจียงอวิ๋นชิงในภายหน้า จากนั้นเจ้าสัวตูก็จากไป
กระทั่งเดินทางมาทั้งวัน พอตกค่ำเขาถอดเสื้อเตรียมเข้านอน ก็พบรอยแดงสองรอยบนหัวไหล่ คล้ายรอยข่วน เจ้าสัวตูจึงค่อยระลึกถึงเรื่องเมื่อคืนได้
คลับคล้ายคลับคลาว่าหลังงานเลี้ยงเลิกรา อิงเกอเป็นคนประคองเขากลับห้อง เมื่อต้องเผชิญกับใบหน้างดงามเย้ายวนของหญิงสาว หลังจากนั้น...เจ้าสัวตูไม่กล้าคิดต่อไป เขาดูเหมือนจะมีอะไรกับอิงเกอ!
แต่ความทรงจำพร่าเลือนเกินไป ชายหนุ่มจึงไม่อาจแน่ใจ