หนิงซีหลานน้ำตาไหลพรากมาแต่ไหนแต่ไร หญิงผู้เย็นชาเหนือโลกีย์มาโดยตลอด บัดนี้กลับร้องไห้จนเสียกิริยา
หลินเหยาไม่เคยคิดว่าความจริงจะเป็นเช่นนี้ หนิงซีหลานเองก็มิใช่หญิงผู้เคราะห์ร้ายหรอกหรือ ในใจพลันเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่แล้วก็กลับมาตั้งสติได้
“เรื่องทั้งหมดนี้จนถึงบัดนี้ท่านก็ยังไม่เคยเอ่ยกับฝ่าบาทแม้แต่คำเดียว เห็นได้ชัดว่าท่านไม่คิดจะเปิดเผยความจริง ถ้าเช่นนั้น เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าคราแรกที่ถูกเรียกเข้าเฝ้าพระแท่นจะผ่านไปได้อย่างไร”
หนิงซีหลานอับอายจนไม่กล้าเงยหน้า
จะผ่านไปได้อย่างไรน่ะหรือ นางจะไม่เคยคิดได้อย่างไร
ถุงพองปลาที่ซ่อนเลือดไว้กับยามหมสายมนต์ นางเตรียมไว้ล่วงหน้านานแล้ว
เพียงบีบถุงพองปลาให้แตก เลือดที่ไหลออกมาก็ใช้ปลอมเป็นเลือดพรหมจรรย์ได้
ส่วนเมื่อกินยามหมสายมนต์เข้าไป ครั้นตื่นขึ้นก็จะลืมเลือนเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากกินยา แม้จะมิได้ลืมไปเสียหมด แต่ความทรงจำจะพร่าเลือน ราวกับเป็นความฝันที่จริงบ้างลวงบ้าง
ทว่านับแต่เข้าตงกงมา องค์รัชทายาทก็ไม่เคยเรียกนางเข้าเฝ้าพระแท่นเลย
กระทั่งคืนนั้น เมื่อรู้ว่าองค์รัชทายาทดื่มสุราในงานเลี้ยงยามค่ำ หนิงซีหลานจึงเป็นฝ่ายนำยาแก้พิษเหล้าที่ใส่ยามหมสายมนต์ไว้ไปถวาย นางรู้ว่าองค์รัชทายาทไม่มีใจให้ตน จึงเติมยาปลุกกำหนัดลงในน้ำแก้เมาอีกด้วย
องค์รัชทายาทดื่มยาแก้พิษเหล้าไปครึ่งถ้วย เห็นทีว่าแผนการใกล้สำเร็จแล้ว แต่ใครจะคิดว่าเมิ่งยวนจะโผล่มาขัดจังหวะ ทำให้แผนการพังลงเสียสิ้น
นางไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทที่ได้รับฤทธิ์ยาจะผ่านคืนนั้นไปอย่างไร รู้เพียงว่าหลังจากนั้นไม่ได้ยินเสียงผิดปกติใด ๆ
ยิ่งไม่รู้ด้วยว่าหลังจากนางกับเมิ่งยวนจากไปตามลำดับ หลินเหยากลับเดินเข้าไปในห้องนั้นโดยบังเอิญ
เซียยิ้นเฉินบีบนวดหว่างคิ้ว ในที่สุดก็เข้าใจว่าเหตุใดความทรงจำในคืนแรกระหว่างตนกับหลินเหยาจึงพร่าเลือนราวกับความฝัน