สำหรับเซียยิ้นเฉินแล้ว หนิงซีหลานก็เป็นปริศนาไม่ต่างกัน เขามองนางไม่ทะลุ คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ แต่บัดนี้ในที่สุดเขาก็กระจ่างแล้ว
นางคิดจะยึดกุมไมตรีเพียงน้อยนิดที่ยังหลงเหลืออยู่ ทำให้เขารู้สึกผิดต่อนาง แล้วอาศัยอำนาจของเขาเริ่มแผนล้างแค้น ชิงบัลลังก์ฟ่งเหว่กลับคืน
หนิงซีหลานค่อย ๆ หยุดร้องไห้ เช็ดน้ำตาจนแห้ง แล้วปรับท่าทีให้สงบเรียบร้อย
“หม่อมฉันรู้ดีว่าการหลอกลวงฝ่าบาทเป็นความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้ ชาตินี้เพียงได้เห็นเมิ่งยวนหญิงพิษร้ายผู้นั้นตกจากบัลลังก์ฟ่งเหว่ หม่อมฉันก็พอใจแล้ว”
นางมองฮ่องเต้บนบัลลังก์ แล้วโขกศีรษะอย่างจริงจัง “ฝ่าบาทจะทรงลงโทษหม่อมฉันอย่างไรก็ไม่สำคัญ หม่อมฉันเพียงหวังว่าฝ่าบาทจะทรงเห็นแก่ไมตรีระหว่างอาจารย์กับศิษย์ ช่วยทวงความยุติธรรมให้บิดาของหม่อมฉันด้วยเถิด”
เนิ่นนาน เซียยิ้นเฉินจึงลุกขึ้น เดินลงจากท้องพระโรงอย่างช้า ๆ แล้วประคองนางขึ้นด้วยตนเอง
“ความแค้นของพระอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพ เราจะต้องทวงคืนให้ท่าน”
คิ้วตาของหนิงซีหลานขยับไหว นางมองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตา ริมฝีปากขยับเหมือนจะเอ่ยบางอย่าง
“ส่วนเจ้า...” เซียยิ้นเฉินหยุดไปครู่หนึ่ง “ไม่เหมาะจะอยู่ในวังต่อไป”
หนิงซีหลานไม่รู้สึกประหลาดใจ นางหลุบตาลงอย่างเงียบงัน
“ตำแหน่งเจ้าสำนักเต๋าหลวงว่างลงนับแต่เจ้าสำนักคนก่อนถึงแก่กรรม หากเจ้ายินดี ต่อไปก็ไปปลีกวิเวกบำเพ็ญตนที่สำนักเต๋าเถิด”
“เรื่องของไท่ฟู่ห้ามแพร่งพรายออกไป เพื่อไม่ให้งูตื่นเสียก่อน หากพระอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพมีวิญญาณอยู่บนสวรรค์ เราจะต้องล้างแค้นให้ท่านเข้าสักวัน”
แววตาของหนิงซีหลานอ่อนโยนลง นางสะอื้นเบา ๆ เม้มริมฝีปากแล้วพยักหน้า
หลอกลวงฝ่าบาท ใช้สิ่งลามกอนาจาร ยุยงพระสนมให้ทำร้ายจงกง... เดิมทีนางเตรียมใจตายไว้แล้ว บัดนี้สามารถรอดพ้นไปได้ทั้งตัวก็นับว่าโชคดีเหลือเกิน