“วางใจเถิด นับจากนี้ไป เราจะชดเชยให้เจ้า”
ตรัสจบก็ทรงจับแขนนาง พาเดินไปยังแท่นบรรทมมังกร
เมื่อมองไปข้างหน้า หนิงซีหลานก็ถอยหนีตามสัญชาตญาณ
เมื่อทรงรู้สึกถึงความผิดปกติของนาง เซียยิ้นเฉินก็หันกลับไปมอง นางกวนนิงเห็นเช่นนั้นจึงได้แต่ฝืนใจก้าวตามไป
นิ้วเรียวยาวปลดสายคาดอาภรณ์ของสตรี นางกวนนิงตื่นเต้นจนแทบหยุดหายใจ ครั้นเห็นว่าเสื้อตัวนอกกำลังจะหลุดร่วง นางก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งทันที
“ฝ่าบาท กระหม่อมฉัน... กระหม่อมฉันรู้สึกไม่สบายกายขึ้นมากะทันหัน ขอฝ่าบาทโปรดอภัย หม่อมฉันจะมารับใช้ฝ่าบาทในวันหน้า”
“ไม่สบายกายหรือ?” เซียยิ้นเฉินทรงเป็นห่วงเมื่อได้ยิน “เราจะเรียกหมอหลวงมาตรวจดูเจ้า”
นางกวนนิงส่ายหน้า สีหน้าปกปิดความตื่นตระหนกไว้ไม่มิด “ไม่ต้องเพคะ ขอบพระทัยฝ่าบาท เป็นเพียงอาการเล็กน้อย ไม่เป็นไร ไม่จำเป็นต้องเรียกหมอหลวง”
เซียยิ้นเฉินจึงทรงวางพระทัย “ในเมื่อเป็นเพียงอาการเล็กน้อย ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเฝ้าพระแท่น”
“มิใช่เช่นนั้นเพคะ ฝ่าบาท กระหม่อมฉัน... กระหม่อมฉันคือ...”
นางกวนนิงตื่นเต้นจนฟันกระทบกัน เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
บรรยากาศราวกับแข็งค้าง สตรีผู้นั้นถึงกับได้ยินเสียงหัวใจตนเองเต้น
“ตกลงเป็นอะไรกันแน่”
น้ำเสียงเย็นเยียบทำให้นางกวนนิงสั่นเทิ้ม ดวงตาหลบไปมาไม่กล้าสบพระเนตร
“คือ... คือกระหม่อมฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้วาดภาพทิวทัศน์ภูเขาและสายน้ำไว้ภาพหนึ่ง ขอให้นางกวนนิงกลับไปนำมาจากตำหนัก แล้วเชิญฝ่าบาททอดพระเนตรด้วยกันเพคะ”
“ไว้วันหน้าเถิด”
เซียยิ้นเฉินตรัสพลางขยับเข้าใกล้หนึ่งก้าว และทรงทำสิ่งที่กำลังทำต่อ
เมื่อเสื้อตัวนอกหล่นลงพื้น สมองของนางกวนนิงก็พลันอื้ออึง น้ำตาแห่งความตื่นตระหนกแทบเอ่อคลอ นางสัมผัสได้ว่าลมหายใจของบุรุษใกล้เข้ามาทุกที
“อย่า!”
สตรีผู้นั้นราวกับถูกทำให้ตกใจ นางปัดแขนของอีกฝ่ายออกอย่างแรง แล้วถอยหนีไปหลายก้าวด้วยความตื่นตระหนก