“เจ้าไม่ต้องตาย วางใจเถิด ข้าจะไม่อยู่ที่นี่ต่อไป!”
……
เกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ จื่อเยียนคิดว่าหวั่นรูคงเจ็บปวดจนร่ำไห้ไม่หยุด คาดไม่ถึงว่าหลังกลับถึงบ้าน นางกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง
หวั่นรูหัวเราะเยาะตนเอง “จู่ ๆ ข้าก็พบว่า การเป็นสตรีจอมชั่วกลับสบายใจกว่าการเป็นกุลสตรีมากนัก”
ความรู้สึกที่ได้ปลดพันธนาการ ไม่สนใจผู้อื่น ขอเพียงตนเองสบายใจก็พอ ช่างปลอดโปร่งยิ่งนัก
บางทีนางอาจมีนิสัยหัวขบถเช่นเดียวกับหลินเหยา ซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึก คอยดิ้นรนจะเผยตัวออกมา
เซียงจื่อเหิงยืนอยู่กลางลาน มองประตูห้องที่ปิดสนิทด้วยใจหดหู่
“ข้าจำได้ว่าเมื่อหวั่นรูยังเป็นสาวใช้ในบ้าน มารดาเอ็นดูรักใคร่นางมาก แต่หลังจากกลายเป็นแม่สามีกับลูกสะใภ้แล้วกลับ...”
ฝ่ายหนึ่งคือภรรยาที่ตายเสียยังไม่ยอมกลับบ้าน อีกฝ่ายคือมารดาที่จะตายหากภรรยากลับบ้าน เซียงจื่อเหิงตกอยู่ตรงกลาง ลำบากใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร
เห็นสองคนลงเอยเช่นนี้ มารดาแซ่มซ่งก็ทุกข์ใจเช่นกัน “นกยูงบินสู่ทิศใต้ ห้าลี้ยังวนกลับมอง หลิวหลานจือเป็นสตรีผู้มีคุณธรรมและอ่อนโยน เหตุใดแม่สามีจึงไม่ชอบนางเล่า”
“เหตุผลมีอยู่สองประการ ประการแรก หลิวหลานจือมีชาติตระกูลต่ำต้อย แม่สามีจึงดูแคลน อีกประการหนึ่ง สามีภรรยาคู่น้อยรักใคร่กันเกินไป เจียวจงชิงปกป้องลำเอียงเข้าข้างภรรยาต่อหน้ามารดา ในสายตาของมารดาเขาจึงเป็นการละเมิดความกตัญญู”
มารดาแซ่มซ่งมองเซียงจื่อเหิงแล้วทอดถอนใจ “ตระกูลซ่งของเราเป็นตระกูลขุนนางผู้มีความผิด ส่วนเจ้าเป็นบัณฑิตสำนักฮั่นหลินแห่งสกุลชาติชาตรี เจ้าเคยขัดขืนผู้ใหญ่ที่จัดการแต่งงานให้ ยืนกรานว่าหากไม่ใช่นางก็จะไม่แต่ง แม้นางจะมีบุตรไม่ได้ เจ้าก็ยังปฏิเสธไม่รับหม่อม”
“สามีภรรยารักใคร่ลึกซึ้งกัน เดิมทีเป็นเรื่องน่ายินดี แต่ในสายตาแม่สามีกลับเป็นความผิดมหันต์”
“เหตุใดจึงเรียกเจ้าสาวว่าแม่คนใหม่? คำพูดชาวบ้านกล่าวว่า แม่คนใหม่ก็คือแม่อีกคนหนึ่ง ภูเขาลูกเดียวย่อมมีพยัคฆ์สองตัวไม่ได้ แม่สามีจึงรู้สึกว่าตนถูกคุกคาม”