“เจ้าบ้าไปแล้วจริง ๆ!” มารดาเซียงโกรธจัด “กล้าปฏิบัติต่อครอบครัวสามีเช่นนี้ได้อย่างไร ตระกูลซ่งสั่งสอนบุตรสาวกันอย่างไร ถึงได้อกตัญญูไร้คุณธรรมเช่นนี้ ช่างบัดซบนัก!”
หวั่นรูไม่สนใจความเกรี้ยวกราดของนาง “ในเมื่อในสายตาท่าน ข้าเลวทรามถึงเพียงนี้แล้ว ข้ายังต้องเกรงใจอะไรอีกเล่า มิสู้ทำตัวเป็นคนชั่วให้ถึงที่สุด จะได้ไม่ผิดต่อคำด่าทอของท่าน”
“ลูกเอ๋ย นี่หรือภรรยาผู้ประเสริฐที่เจ้าแต่งเข้าบ้าน นี่หรือคนที่เจ้าเฝ้าทะนุถนอมไว้ในใจ!”
มารดาเซียงร่ำไห้คร่ำครวญ “หลานชายของเจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย นางกลับข่มขู่พวกเราเช่นนี้ ตระกูลข้าคงเคราะห์ร้ายมาถึงแปดชั่วคน ถึงได้แต่งสะใภ้ที่เป็นดาวบันดาลร้ายเช่นนี้!”
“หวั่นรูไม่ใช่คนเช่นนั้น” เซียงจื่อเหิงไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามารดาคงหาเรื่องอีกแล้ว “ท่านแม่ อย่าพูดอีกเลย”
“ท่านแม่ โปรดพูดให้น้อยลงสักหน่อยเถิด” ฟางโหรวร้องไห้จนแทบขาดใจ ก่อนคุกเข่าลงต่อหน้าหวั่นรู “ขอร้องพี่สะใภ้ใหญ่ ช่วยเด็กก่อนเถิด ช่วยลูกข้าด้วย ได้โปรดเถิด ต่อไปข้าจะยอมเป็นวัวเป็นม้าตอบแทนท่าน”
เซียงจื่อเหว่ยก็วิงวอนเช่นกัน “พี่สะใภ้ใหญ่ วันนี้เป็นความผิดของท่านแม่ นางไม่ควรกล่าววาจาหยาบคายใส่ท่าน แต่เด็กไม่รู้อะไรด้วยเลย ขอร้องท่านมอบยาให้พวกเราเถิด”
“เหว่ยจวน เด็กคงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ช่วยชีวิตเขาก่อนเถิด” เซียงจื่อเหิงเกลี้ยกล่อม “ภายหลังข้าจะให้ท่านแม่มาขอโทษเจ้า”
“พูดอะไรเช่นนั้น!”
เมื่อเห็นเหล่าผู้น้อยที่ขี้ขลาดเช่นนี้ มารดาเซียงก็ทนฟังต่อไปไม่ไหว “ให้ข้าขอโทษนางหรือ? ฝันไปเถอะ ต่อให้ตายข้าก็ไม่มีวันทำ!”
หวั่นรูขี้เกียจจะสนใจหญิงชรา “จื่อเหิง หากเจ้าอยากช่วยชีวิตหลานชาย ก็จงเขียนหนังสือหย่าให้เรียบร้อย”
เซียงจื่อเหิงกำลังจะพูด แต่มารดาเซียงชิงเอ่ยขึ้นก่อน “ยังจะถกเรื่องนี้อีกหรือ เจ้า...”