หลินเหยาเบ้ปาก “จะยอมยกให้ตามคำขอเช่นนั้นเลยหรือ?”
“ถ้าข้ามีฝีมืออย่างเจ้า ข้าก็ไม่ยอมยกให้เหมือนกัน” เหยียนฮวนถอนใจ “แต่พวกเราไม่มีนี่นา มีแค่เนื้อหนังมังสาเท่านั้น”
“หากวันใดพระบรมราชโองการพระราชทานสมรสลงมาจริง เลี่ยงเสี่ยงก็ต้องรับราชโองการ องค์กงจุ๊นเจียยี่จับตามองข้าอยู่ ข้าต้องออกไปหลบกระแสเสียหน่อย”
“พี่สาวคนที่สอง คิดดีแล้วหรือ การเดินทางครั้งนี้คงไม่ได้กลับมาในเร็ววัน เจ้าแน่ใจหรือว่าตัดใจจากเลี่ยงเสี่ยงได้?”
เหยียนฮวนจุปาก “เขาก็ดีจริง แต่ข้าจะเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อแต่งกับเขาได้อย่างไร ของอร่อยบนโลกนี้มีตั้งมากมาย ข้ายังไม่เคยกินอีกตั้งเยอะ”
พูดพลางเหยียนฮวนก็เก็บข้าวของของตน “ไป รีบไปกันเถิด”
——
วันออกเดินทาง หลังร่ำลากับพี่น้องทั้งหลายแล้ว เหยียนฮวนกับหลินเหยาก็อุ้มเด็กทั้งสองขึ้นรถม้า
เดินทางไปได้ครึ่งวัน รถม้าก็หยุดลงกะทันหัน หลินเหยาเลิกม่านรถ “เกิดอะไรขึ้น?”
“เป็นขบวนเสด็จของฮองเฮากับองค์รัชทายาทขอรับ”
คนขับรถม้าตอบว่า “ได้ยินว่าพระชายาแห่งตงกงใกล้คลอด ฮองเฮากับองค์รัชทายาทจึงเสด็จไปวัดฮูกัวซือเพื่อสวดภาวนา ขอให้เด็กคลอดออกมาอย่างปลอดภัย”
ผู้คนและรถม้าบนถนนหลีกไปอยู่สองข้างทาง เปิดทางให้ขบวนผ่าน ทุกคนต่างมองขบวนหลวงอันยิ่งใหญ่ที่ทอดยาวสุดสายตา
เหยียนฮวนมองออกไปข้างนอก น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความรู้สึกปนเย้ยหยัน “ช่างเอิกเกริกเสียจริง”
รถม้าหรูหราแล่นผ่านไปต่อหน้า นางมองผ่านหน้าต่าง เห็นองค์รัชทายาทประทับนั่งอยู่ภายในราง ๆ
ปีที่นางอายุสิบขวบ ตอนจากเมืองหลวง นางมองเขาจากที่ไกล ๆ ในชุดแต่งงานสีแดง ขณะเข้าพิธีสมรสกับภรรยาคนใหม่ นางร้องไห้จนกลายเป็นคนร่ำไห้ฟูมฟาย