“พระบิดาทรงรักลูกถึงเพียงนี้ จะทรงทนส่งลูกไปแต่งกับคนเถื่อนได้อย่างไร ลูกต้องตายแน่ ต้องตายจริง ๆ!”
หญิงสาวร่ำไห้จนแทบขาดใจ ดวงตาบวมแดง ไม่สนใจภาพลักษณ์หรือกิริยามารยาทอีกต่อไป
เมื่อทอดพระเนตรธิดาที่รัก ฮ่องเต้ก็ทรงอดสงสารมิได้ ทว่าแต่ไหนแต่ไรมา ย่อมให้ความสำคัญต่อแผ่นดินก่อนความเป็นบิดาบุตร เมื่อเรื่องใหญ่ของบ้านเมืองอยู่ตรงหน้า ความรักใคร่ในครอบครัวก็จำต้องอยู่เบื้องหลัง
“พระบิดาก็ทรงทราบว่าชื่อตูประพฤติตนเช่นไร หยาบช้าต่ำทรามเพียงใด พระบิดาทรงทนส่งลูกไปตกนรกทั้งเป็นได้จริงหรือเพคะ”
เจียยี่ทรุดคุกเข่าอยู่แทบพระบาทฮ่องเต้ น้ำตานองหน้า เสียงร่ำไห้โศกเศร้าจนผู้ได้ยินพลอยน้ำตาซึม แม้แต่บ่าวสาวในวังก็ยังตาแดง สงสารองค์หญิงจับใจ
ในพระทัยฝ่าบาทจะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร ทว่าทรงฝืนวางพระพักตร์สงบ ปลอบว่า “เจ้าเป็นองค์หญิง มีฐานะสูงศักดิ์ เมื่อสองแคว้นเจริญสัมพันธไมตรี ชื่อตูย่อมปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดี”
เมื่อทอดมองบิดาผู้เด็ดขาด เจียยี่เพิ่งเข้าใจเป็นครั้งแรกว่าครอบครัวจักรพรรดิไร้หัวใจเพียงใด
เมิ่งยวนซึ่งเข้าวังมาตามพระบัญชาของฮองเฮา พบหญิงร่ำไห้ที่เพิ่งออกมาจากห้องรับสั่งจักรพรรดิ ครั้นได้ยินว่าฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยแล้ว นางก็พลอยถอนใจด้วย
“องค์รัชทายาทเข้าเฝ้าพระบิดาตั้งแต่เช้า” เมิ่งยวนกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ราวกับทนดูมิได้ “แต่พระบิดาทรงยืนกราน แล้วส่งท่านองค์ชายกลับมา”
แสงความหวังสุดท้ายในดวงตาเจียยี่ดับวูบ ใบหน้าซีดเผือดไร้ชีวิต “หมายความว่า...หมดทางแก้ไขแล้วหรือ”
หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้ม ความเจ็บปวดในใจบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก
เพราะหลงรักเลี่ยงเสี่ยง นางซึ่งถึงวัยแต่งงานมานานแล้วจึงไม่อาจมีชายอื่นอยู่ในใจ รอแล้วรอเล่า ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่รอคอยจะเป็นสถานการณ์เช่นนี้