ชื่อตูหัวเราะอย่างองอาจ แล้วคำนับฮ่องเต้ “ฝ่าบาททรงกังวลเกินไป หากเป็นเช่นนั้นก็ดียิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“บ้านเมืองเป่ยหยงของข้าน้อยเปิดกว้าง ชายหญิงล้วนห้าวหาญ นิสัยของคุณหนูซ่งเข้ากับพวกข้าน้อยยิ่งนัก”
ฮ่องเต้ทรงฟังแล้วมิได้ตรัส คล้ายกำลังพิจารณาอยู่
ชื่อตูกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ฝ่าบาท องค์หญิงแห่งราชวงศ์สูงศักดิ์ ร่างกายบอบบาง อาจยากจะปรับตัวกับภูมิอากาศและขนบธรรมเนียมของเป่ยหยง ข้าน้อยปรารถนาสู่ขอคุณหนูซ่งจากใจจริง เพื่อผูกไมตรีกับต้าเหลียงให้ยืนยาวนับหมื่นปี ขอฝ่าบาทโปรดประทานอนุญาตด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้แสร้งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะอย่างเบิกบานในที่สุด
————
“ว่าอย่างไรนะ! ให้หยาวเหยาไปสมรสเชื่อมสัมพันธ์กับเป่ยหยงหรือ”
ฮองเฮาในเฟิงหลวนเตี้ยนเมื่อทรงทราบข่าวก็ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวัน บัญชีรายการของกำนัลในพระหัตถ์ร่วงลงพื้นดังแปะ
“เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!” ฮองเฮาตกตะลึงและกริ้วโกรธ “ฝ่าบาททรงทราบสถานะของหยาวเหยาเป็นอย่างดี เรื่องสมรสเชื่อมสัมพันธ์เช่นนี้จะให้นางไปได้อย่างไร!”
ฮองเฮาเคยสงสัยอยู่พักหนึ่งว่าข่าวนี้เป็นเรื่องเท็จ
เมิ่งยวนปิดสมุดในมือ ทำทีไม่เข้าใจ “ใช่แล้ว สถานะของคุณหนูซ่งจะไปสมรสเชื่อมสัมพันธ์ได้อย่างไร หรือว่าข่าวจะคลาดเคลื่อน”
แม่นมปรับลมหายใจให้เป็นปกติ “เป็นความจริงเพคะ ฝ่าบาททรงเห็นชอบแล้ว บัดนี้กำลังให้สำนักพระคลังร่างพระนามและตำแหน่ง จะทรงสถาปนานางเป็นองค์ชุนจุหยินเพคะ”
“แท้จริงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น!” ฮองเฮาทรงร้อนพระทัย “เหตุใดจู่ ๆ จึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น!”
“ได้ยินมาว่าเมื่อวานฮั่นหวางน้อยชื่อตูพบคุณหนูในสวนหลวง พอได้เห็นก็ประหนึ่งพบคนงามล้ำเลิศ จึงเอ่ยตรง ๆ ว่าต้องการแต่งนางเป็นชายาเพคะ”
หลินเหยาราวกับถูกฟ้าผ่าห้าสาย นางไม่เคยคิดเลยว่าการไปสวนหลวงเพียงครั้งเดียว จะกลายเป็นการมอบชีวิตทั้งชีวิตของตนออกไป