ได้ยินเสียงเรียกเช่นนั้น หวั่นรูจึงหันกลับไปมอง ก็เห็นท่านชายใหญ่เซียงจื่อเหิงยืนอยู่ตรงประตู
“พี่ใหญ่มาเมื่อใด เหตุใดไม่เข้ามาข้างในเล่า”
“ข้าแอบมาดูว่าน้องตั้งใจทำบทเรียนหรือไม่”
เซียงจื่อเหิงเดินเข้ามา หยิบกระดาษบนโต๊ะขึ้นดู ลายมือยึกยือราวกับรอยเท้าสุนัข ยังไม่ทันเอ่ยปาก เด็กหญิงตัวน้อยก็ยกมือกุมศีรษะหลบ “พี่ใหญ่อย่าดุข้าน้อยเลย ข้าน้อยพยายามเขียนอย่างเต็มที่แล้ว”
เซียงจื่อเหิงยิ้มอย่างเอ็นดู โยนกระดาษกลับลงบนโต๊ะ “ต่อไปน้องเรียนวาดยันต์ผีเสียจะดีกว่า”
จื่อจินหัวเราะคิกคัก แลบลิ้นใส่พี่ชาย ก่อนยกพู่กันขึ้นเขียนลงบนกระดาษซวน
เซียงจื่อเหิงเดินไปหาหวั่นรู มองนางด้วยแววตาอ่อนโยนปนชื่นชม “เจ้าเคยอ่านหนังสือหรือ”
“ไม่เคยเจ้าค่ะ” หวั่นรูส่ายหน้า แล้วคำนับอีกครั้ง “ข้าน้อยยังต้องติดตามฮูหยินออกไปข้างนอก ขอถอยไปก่อนเจ้าค่ะ”
เซียงจื่อเหิงยังอยากกล่าวสิ่งใด ทว่าเห็นนางจงใจหลบเลี่ยง จึงไม่บังคับ “ไปเถิด”
เมื่อกลับถึงห้องหลัก หวั่นรูจัดแจงตัวเองอย่างเรียบง่าย แล้วติดตามฮูหยินออกจากจวน
ยามนี้เมื่อนางพี่สะใภ้ใหญ่ออกไปข้างนอก ก็มักให้หวั่นรูติดตามรับใช้ บ่าวสาวข้างกายมีรูปโฉมโดดเด่น ย่อมช่วยให้ผู้เป็นนายได้หน้า
ทั้งสองขึ้นรถม้า มุ่งหน้าไปยังย่านการค้า พอลงจากรถม้า ก็เห็นฮูหยินเรือนสามรออยู่หน้าตึกชาแล้ว
สะใภ้ร่วมสกุลทั้งสองทักทายกันไม่กี่คำ นางพี่สะใภ้ใหญ่ก็รับหนังสือที่ฮูหยินสามยื่นให้
“นี่คือนิทานฉบับที่ข้ากำลังติดใจอ่านอยู่ช่วงนี้ สนุกมาก พี่สะใภ้ใหญ่เอากลับไปอ่านดูเถิด”
“ขอบใจน้องสะใภ้มาก”
มารดาเซียงไม่ใคร่ชอบอ่านนิทานฉบับมาแต่ไหนแต่ไร ทว่าอีกฝ่ายมีน้ำใจถึงเพียงนี้ นางก็ไม่สะดวกปฏิเสธ จึงยื่นมือรับมา