จื่อเยียนลูบเส้นผมยาวของนางเบา ๆ สายตามองไกลอย่างว่างเปล่า “เจ้ายังเด็ก เรื่องบางอย่างยังไม่เข้าใจ”
ต่างจากหลินเหยาที่เติบโตมาอย่างอิสระ จื่อเยียนซึ่งเติบโตในห้องหับลึกเร้นก็มีความคิดแบบสตรีในยุคสมัยนี้เช่นเดียวกับสตรีส่วนใหญ่
ความบริสุทธิ์ของสตรีสำคัญยิ่ง หากมิได้แต่งกับบุรุษผู้นั้น แล้วคืนเข้าหอในวันมงคลจะอธิบายกับเขาอย่างไร?
นางไม่มีทางเลือกอื่น ต่อให้นางยังเป็นคุณหนูแห่งสำนักอัครมหาเสนาบดีเช่นวันวาน เมื่อประสบเรื่องเช่นนี้ก็มีเพียงหนทางเดียว
ตอนเตรียมเจรจาเรื่องสมรส ตระกูลกลับล่มสลาย ครั้นได้เป็นแพทย์ประจำกองทัพ มีหนทางดำรงชีพไม่ต้องพึ่งพาผู้อื่นแล้ว กลับต้องประสบกับเหตุเปลี่ยนแปลงเช่นนี้อีก
มารดารองเคยกล่าวว่านางเป็นคนหัวแข็ง ใจสูงเทียมฟ้า แล้วคนที่ใจสูงเทียมฟ้าจริง ๆ ชีวิตจะบางเบาดุจกระดาษหรือ?
ความอัดอั้นและน้อยใจนับพันหมื่น สุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจยาว นางหลับตาลง “ชีวิตนี้ของข้า คงเป็นเช่นนี้กระมัง”
……
คฤหาสน์เลี่ยง ณ เมืองหลวง
นับแต่ครั้งที่เมามายแล้วเปิดอกพูดคุยกัน หลิวเหวยเยวี่ยก็ไม่ปกปิดความรักที่มีต่อเลี่ยงเสี่ยงต่อหน้าเหยียนฮวนอีกต่อไป
ภายนอกลือลั่นว่าเลี่ยงเสี่ยงมีโรคเร้นลับ เมื่อพิจารณาจากเรื่องสมรสตามสัญญาแล้ว เหยียนฮวนก็มั่นใจเต็มสิบส่วนว่าข่าวลือนั้นเป็นจริง
หลังจากอยู่ร่วมกันมานาน โดยเฉพาะเมื่อเลี่ยงเสี่ยงช่วยดูแลบิดามารดาของนาง นางก็เห็นว่าเขาเพียงมีนิสัยเก็บตัวไปบ้าง แต่โดยเนื้อแท้เป็นคนดี ครั้นนึกว่านิสัยเช่นนั้นเกิดจากร่างกายพิการ เหยียนฮวนก็อดเห็นใจเขาไม่ได้
เฮ้อ บุรุษวัยฉกรรจ์คนหนึ่งมีโรคเช่นนี้ ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน
เมื่อมองหลิวเหวยเยวี่ย น้องสาวลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยที่อ่อนหวานบอบบาง คอยเกาะติดนางอยู่ทุกวัน แม้เป็นสตรีด้วยกัน นางยังอดเอ็นดูไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบุรุษ