“แต่งงานอะไรกันนักหนา” เฉินอู่อึดอัดใจ พลางดึงเสื้อผ้าจากมือหญิงสาวกลับมา “ข้าบอกแล้วว่าเรื่องพวกนี้ให้มารดาข้าจัดการเอง ไม่ต้องรบกวนเจ้า”
“เฮ้ ข้าว่าเจ้านี่หัวแข็งเสียจริง!”
เฉินอู่ไม่สนใจเสียงเรียกของหญิงสาว เดินกลับเข้าบ้านแล้วปิดประตู
จื่อเยียนวิ่งกลับค่ายทหาร กระทั่งกลับถึงกระโจมของตนจึงยกมือกุมอก หอบหายใจไม่หยุด
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ นางก็อดคาดเดาไม่ได้ว่าคนทั้งสองเป็นอย่างไรบ้าง ขณะที่จิตใจยังไม่สงบ ก็ได้ยินเฉินอู่เรียกนางอยู่ด้านนอก
จื่อเยียนปรับลมหายใจให้สงบ ก่อนเดินออกจากกระโจม
“มีอะไรหรือ”
เฉินอู่เกาศีรษะ เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “ไม่มีอะไร ข้าแค่อยากบอกเจ้า อย่าเข้าใจผิด นายท่านแข่งเป็นคนพูดจาเช่นนั้นเอง”
จื่อเยียนก้มหน้ามองพื้น “ข้ารู้”
พูดจบ นางก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะจากไป ทั้งสองจึงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานาน
“ตอนนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
เฉินอู่เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ท่านชายเหลียงผู้นั้น…พวกเจ้าสบายดีหรือ”
จื่อเยียนเบี่ยงกาย มือดึงชายแขนเสื้อ “ข้าไม่ได้แต่งกับเขา”
คราวนี้เฉินอู่กลับเป็นฝ่ายประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้น? ตอนนั้นพวกเจ้าไม่ได้หมั้นหมายกันแล้วหรือ”
ครุ่นคิดได้เช่นนั้น เฉินอู่ก็พลันนึกขึ้นมาได้ “หรือว่าเรื่องที่ข้ากลับไปถูกสกุลเหลียงรู้เข้า การแต่งงานจึงไม่สำเร็จ?”
เห็นจื่อเยียนไม่พูด เฉินอู่ก็คิดว่าตนเดาถูก “เป็นความผิดข้า!”
ชายหนุ่มร้อนใจและรู้สึกผิด “เป็นเพราะข้าไม่ระวังเอง ผู้คนในเมืองหลวงมากมายและหูตากว้างไกล ตอนกลับเมืองหลวงคงมีคนเห็นเข้าแน่”
เพราะทำให้นางเดือดร้อน เฉินอู่จึงโทษตัวเองอย่างยิ่ง
“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า”
ในที่สุดจื่อเยียนก็เอ่ยปาก เขายังอุตส่าห์คิดถึงนาง คนผู้นี้เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าเกิดเรื่องใดก็เอาแต่หาสาเหตุจากตัวเอง และยอมรับผิดอย่างรวดเร็ว