“ให้คนไปเตรียมยาขับทารกมาเถิด”
เมื่อได้ยินคำพูดของสามี เซวียจิ้งเหวยก็ไม่กล้าลังเลอีก
“ข้าไม่ได้ทำเรื่องนี้! ข้าไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย!”
เส้นประสาทที่ขึงตึงพลันขาดผึง มารดาฟางรู้สึกมึนงงจนเซถอยหลังไปสองก้าว
“เป็นคุณย่า...ที่สั่งให้สาวใช้ข้างกายข้าลงมือ ทุกอย่างปิดบังข้ามาตลอด ข้าเองก็เพิ่งรู้เมื่อครู่นี้ คุณย่าบอกว่า...บอกว่าหากกำจัดท่านแม่ได้ นับแต่นี้ไปเรื่องในเรือนตระกูลเซียงก็ขึ้นอยู่กับข้าและน้า”
จิ้งเหวยพูดจบก็หลุบหน้าลง หลับตาแน่น ไม่กล้ามองคนทางนั้น
แม้นางจะเคารพคุณย่า แต่เมื่อเทียบกับบุตรในครรภ์ นางก็ทำได้เพียงกลั้นใจเลือกอย่างหลัง อย่างไรเสียเรื่องนั้นนางก็ไม่ได้เป็นผู้ก่อ
อี้อานสั่งให้คนพยุงภรรยากลับไปนั่งบนตั่งนุ่ม ครั้นหันไปมองมารดาฟางอีกครั้ง ดวงตาของชายหนุ่มเย็นเยียบประหนึ่งยอดเขาน้ำแข็ง
“แม่เฒ่าหญิงตระกูลฟาง รบกวนท่านไปกรมเมืองสักเที่ยวเถิด”
“ไม่...ไม่!”
มารดาฟางตื่นตระหนกจนสิ้นท่า พิงอยู่ข้างกำแพง ตัวสั่นเทา ปฏิเสธไม่ยอมไปไม่ว่าอย่างไร
อี้อานสั่งให้คนควบคุมตัวนางส่งไปกรมเมือง บ่าวรับคำสั่งแล้วก้าวเข้ามา
“พี่สะใภ้ใหญ่ โปรดเมตตาด้วย!”
ฟางโหรวที่ทราบข่าวรีบวิ่งกระเซอะกระเซิงเข้ามา น้ำตาร่วงพร่างตลอดทาง
“พี่สะใภ้ใหญ่ อี้อาน มารดาข้าเพียงเลอะเลือนไปชั่วขณะ ขอร้องพวกท่านโปรดอภัยให้นางสักครั้งเถิด”
ฟางโหรวร้องไห้จนน้ำตานองหน้า “มารดาอายุมากแล้ว อีกทั้งยังเป็นญาติฝ่ายขุนนาง หากต้องขึ้นศาลเพราะเรื่องนี้ ต่อให้ไม่ถูกตัดสินประหารชีวิต ต่อไปก็ไม่มีทางใช้ชีวิตอยู่ได้อีก”
“มีความผิดก็ต้องรับโทษ ไม่มีอะไรต้องพูดอีก” เซียงอี้อานไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย
“อี้อาน อย่างไรก็นับว่าเป็นคุณย่าของภรรยาเจ้า พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าบีบคั้นกันจนถึงที่สุดเลย”