“เจ้ารับโทษแทน อย่างมากก็ถูกลงโทษเพียงเล็กน้อย แต่คุณย่าต้องเอาชีวิตเข้าแลก เรื่องใดหนักเรื่องใดเบา เจ้ายังคิดบัญชีนี้ไม่ออกอีกหรือ?”
กลืนน้ำตากลับลงไป มารดาฟางเอ่ยเสียงสะอื้น “มองดูข้าตายไปต่อหน้า เจ้าจะสบายใจได้หรือ? ลองคิดถึงมารดาผู้ให้กำเนิดเจ้าดูสิ หากนางรู้ว่าเจ้าไม่ยอมช่วยคุณย่า แม้ดวงวิญญาณบนสวรรค์ก็ไม่มีวันให้อภัยเจ้า”
น้ำตาของเซวียจิ้งเหวยร่วงรินราวไข่มุกขาดสาย นางสะอื้นจนเอ่ยวาจาไม่ออก
“วางใจเถิด เด็กในท้องคือเครื่องรางช่วยชีวิตเจ้า ตราบใดที่เขายังอยู่ ต่อให้ความผิดใหญ่หลวงเพียงใด ตระกูลสามีก็ไม่ลงโทษเจ้าอย่างหนัก”
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาในห้อง มารดาฟางรีบกำชับว่า “จำคำของข้าไว้” จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน ปรับสีหน้าให้กลับเป็นปกติ
หวั่นรูกับอี้อานเดินมาทางนี้ คนบนเตียงยังคงร้องไห้จนแทบขาดใจ
“ท่านดอง”
มารดาฟางเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน กล่าวเกลี้ยกล่อมด้วยถ้อยคำอ่อนโยน “จิ้งเหวยตั้งครรภ์อยู่ อีกทั้งยังได้รับความตกใจ ครรภ์ไม่มั่นคง เรื่องนั้นไว้ค่อยหารือกันภายหลังเถิด การรักษาครรภ์สำคัญกว่า”
เซียงอี้อานมีสีหน้าเย็นชา “ตระกูลจะปล่อยคนชั่วไว้ไม่ได้ เรื่องที่ควรจัดการก็ต้องจัดการ จิ้งเหวย เจ้ายอมรับผิดหรือไม่?”
เซวียจิ้งเหวยเงยหน้ามองท่านผัว ดวงตาพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา แล้วก็เห็นคุณย่าที่อยู่ข้าง ๆ ขยิบตาส่งสัญญาณให้นาง เมื่อได้รับสายตานั้น นางก็กัดริมฝีปากแน่น
ผ่านไปนาน จนกระทั่งได้กลิ่นคาวเลือดแผ่ซ่านในปาก เซวียจิ้งเหวยสูดลมหายใจลึก หลับตาลงอย่างอ่อนแรง ท้ายที่สุดก็พยักหน้า
มารดาฟางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น
หวั่นรูกับบุตรชายเห็นการกระทำเล็ก ๆ ของย่าหลานคู่นั้นอย่างชัดเจน