แต่หมอหญิงผู้นี้...พระชายาหลานกลับไม่มีความมั่นใจ ความตึงเครียดทำให้หน้าผากมีเหงื่อซึม
ภายใต้สายตาของฝ่าบาทกับฮองเฮา นางไม่กล้าถ่วงเวลา จึงยื่นแขนออกมาอย่างสั่นเทา
จื่อเยียนตั้งใจจับชีพจรให้นาง จากนั้นจึงเปลี่ยนไปจับข้อมืออีกข้าง
พระชายาหลานจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายไม่วางตา เต็มไปด้วยความระแวดระวัง จนกระทั่งจื่อเยียนถอนมือกลับ
“กราบทูลฝ่าบาท พระนางเจ้า พระวรกายของพระชายาหลานแข็งแรงดี ไม่มีสิ่งใดผิดปกติเพคะ”
“เจ้าตรวจโรคเป็นหรือไม่!” พระชายาหลานร้อนใจจนร้องออกมา
จื่อเยียนไม่ตื่นตระหนกกับคำพูดนั้น กลับคำนับพระชายาหลานอีกครั้ง “หากพระนางเจ้าทรงสงสัยในวิชาแพทย์ของหม่อมฉัน ก็โปรดให้ฝ่าบาทเรียกหมอหลวงมาอีกสองท่านเพคะ”
พระชายาหลานยังไม่ทันเอ่ยปาก หลินเหยาก็สั่งให้คนไปจัดการเสียแล้ว รวดเร็วจนไม่มีช่องให้อีกฝ่ายแทรกคำ
“ฝ่าบาท”
พระชายาหลานเอ่ยเสียงออดอ้อน “ไยต้องเอิกเกริกถึงเพียงนี้เพคะ”
เซียยิ้นเฉินประสานมือไว้เบื้องหลัง “หมอหญิงมิสซ่งเพิ่งเข้าสำนักแพทย์หลวงพอดี เจิ้นจะได้ดูด้วยว่าวิชาแพทย์ของนางเป็นเช่นไร”
หัวใจพระชายาหลานเต้นรัว นางได้แต่มองสถานการณ์ที่หลุดพ้นจากการควบคุมไปต่อหน้าต่อตา
ไม่นานหมอหลวงสองท่านก็มาถึง พระชายาหลานกระวนกระวายจนแทบทำตัวไม่ถูก ราวกับถูกจับขึ้นย่างบนกองไฟ
หลังจับชีพจรแล้ว หมอหลวงทั้งสองวินิจฉัยตรงกับจื่อเยียนทุกประการ
พระชายาหลานแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
เมื่อแพทย์หลวงถอยออกไป ฮ่องเต้ก็ตรัสด้วยสีหน้าเย็นชา “แสร้งบังเกิดทุกข์ทั้งที่ไม่มีโรค ใส่ร้ายฮองเฮา หลอกลวงเบื้องสูง!”
พระชายาหลานตกใจจนกลิ้งลงจากตั่ง คุกเข่าขอพระราชทานอภัย “ฝ่าบาททรงเข้าใจผิดแล้วเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ทำ ตอนนั้นหม่อมฉันไม่สบายจริง ๆ อาจ...อาจเป็นเพราะหม่อมฉันตื่นเต้นจนเกินไปเพคะ”