วันออกบ้านสามี แม้เหยียนฮวนจะตั้งครรภ์แก่ก็ยังมาร่วมส่งเจ้าสาว พี่น้องหลายคนส่งเสียงจ้อกแจ้ก ล้อมชิงอินช่วยแต่งตัว
“น้องสาวข้าออกจากวังไม่ได้ จึงฝากข้านำของขวัญมามอบให้ และฝากขออภัยพี่สาวคนโตด้วย”
ชิงอินยิ้ม “คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจ วันนี้ข้ากับอวิ๋นชิงได้มาถึงจุดนี้ ยังต้องขอบคุณน้องสาวข้าด้วย”
จื่อเยียนช่วยพี่สาวคนโตจัดเสื้อผ้า พลางมองพี่น้องแต่ละคนล้วนมีคู่ครองเป็นหลักเป็นแหล่งแล้ว เหลือเพียงเรื่องสำคัญในชีวิตของตนที่ยังแขวนค้างอยู่ในอากาศ ความขมขื่นพลันผุดขึ้นในใจ
ชิงอินสังเกตเห็นความกลัดกลุ้มของน้องสาว จึงตบมือนางเบา ๆ “พี่สาวคนที่สามในยามนี้ก็ไม่ธรรมดาแล้ว นางแพทย์หญิงที่ผ่านการทดสอบของสำนักแพทย์หลวงได้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง”
“นั่นสิ” หวั่นรูรับคำ “พี่สาวคนที่สามตั้งใจทำงานให้ดี พยายามเป็นแพทย์หญิงอันดับหนึ่งแห่งต้าเหลียง ให้ชื่อจารึกในประวัติศาสตร์”
จื่อเยียนจึงยิ้มออกมา ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาสนุกสนาน
บิดามารดาของเจียงอวิ๋นชิงล่วงลับไปแล้ว ในเมืองหลวงก็แทบไม่มีคนรู้จัก ส่วนทางชิงอินก็มีเพียงคนในครอบครัวเดิมไม่กี่คน งานแต่งจึงไม่ได้ยิ่งใหญ่เอิกเกริก ทว่าก็อบอุ่นและเปี่ยมด้วยความยินดี
ผ่านไปทั้งวัน จนม่านราตรีโรยตัวลง ในที่สุดคฤหาสน์เจียงก็เงียบสงบ
มงกุฎหงส์เครื่องประดับแพรทอง เทียนมังกรหงส์ งานมงคลในค่ำคืนแรกอีกครั้ง ทว่าชิงอินกลับมีความรู้สึกต่างไปจากเดิม
สตรีใต้ม่านห้อยหน้าแดงสดมิใช่หญิงสาวที่เคยตื่นตระหนกและทำสิ่งใดไม่ถูกเมื่อหลายปีก่อนอีกแล้ว นางไม่จำเป็นต้องรอเจ้าบ่าวด้วยใจหวาดหวั่นกระวนกระวายอีกต่อไป
คราวนี้ชายที่อยู่เคียงข้างนางคือคนรักผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขเคียงบ่าเคียงไหล่มาตลอดทาง ทั้งยังผูกใจเป็นหนึ่งเดียวกัน
หลังดื่มจอกสายผูกคู่ ชายหนุ่มเลือดร้อนก็อดใจไม่ไหว รีบปลดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว ท่วงท่าห้าวหาญเจือความดิบเถื่อนอยู่หลายส่วน ชิงอินพลันแก้มแดงระเรื่อ