“ล้อรถม้าของข้าถูกเจ้าถอดออกใช่หรือไม่” เลี่ยงเสี่ยงเอ่ยเสียงเย็นชา
เหยียนฮวนเกือบหลุดหัวเราะออกมา รีบเม้มปากแน่น ดวงตาที่หลุบต่ำกวาดหลบไปมา
ได้ยินว่าคนผู้นี้มีวิธีการโหดเหี้ยมยิ่งนัก!
เขาประจำอยู่ที่สำนักตุลาการสูงสุดมานาน เชี่ยวชาญการไต่สวนและบีบคั้นให้สารภาพเป็นที่สุด ต่อให้ผู้ต้องหาถูกทรมานด้วยโทษทัณฑ์อันโหดร้ายเพียงใด เขาก็ไม่กะพริบตาสักครั้ง ไม่ว่าขุนนางผู้กระทำผิดคนใด เมื่อไปอยู่ในมือเขาแล้ว ไม่มีผู้ใดไม่ยอมสารภาพ
เมื่อสบเข้ากับดวงตาใสกระจ่างที่มองทะลุจิตใจผู้คน หัวใจของเหยียนฮวนก็เต้นรัว สมแล้วที่เป็นขุนนางใหญ่สำนักตุลาการสูงสุด มองคนได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ
เหยียนฮวนผู้ได้ฉายาว่าซ่งต้าตั้นผู้กล้าไม่เกรงใคร บัดนี้ยังรู้สึกผิดจนใจฝ่อ เมื่ออยู่ใต้สายตาพินิจพิเคราะห์ของอีกฝ่ายก็รู้สึกไร้ที่หลบซ่อน ลมหายใจติดขัดอยู่ตรงลำคอ
จะทำอย่างไรดี จะทำอย่างไรดี!!!
สมองตื้อและสับสน พลางคิดหาทางรับมืออย่างรวดเร็ว
ช่างเถิด แกล้งหมดสติไปเสียเลยดีกว่า
ศีรษะเอียง ร่างอ่อนยวบล้มลงไป......
“คุณหนู!”
สาวใช้ตกใจ รีบเข้าไปตรวจดูอาการ
ว่ากันว่าคนแกล้งหลับนั้นปลุกให้ตื่นไม่ได้ ไม่ว่าสาวใช้ตัวน้อยจะเรียกนางอย่างไร เหยียนฮวนก็ยังนอนนิ่งไม่ไหวติง
เลี่ยงเสี่ยงมองคนที่ไร้ปฏิกิริยาด้วยสายตาเย็นชา “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็รอให้นางฟื้นแล้วค่อยเตรียมอาหาร”
“เจ้าค่ะ ใต้เท้า” สาวใช้รับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะยืดตัวขึ้นและหยุดเขย่าปลุกนาง
“แค่ก ๆ......”
คนบนเตียงส่งเสียงไอแผ่วเบา
สาวใช้ได้ยินแล้วดวงตาก็เป็นประกาย “คุณหนู คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ”
เหยียนฮวนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก มองไปรอบกายอย่างเลื่อนลอย ทำท่าอ่อนแรงราวกับใกล้สิ้นใจ “เวียนหัว......ทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง......”