ว่ากันว่าบรรดาผู้อาวุโสยังไม่รู้เรื่องที่พี่สาวคนโตหย่าขาด! เหยียนฮวนครุ่นคิดในใจ คงเป็นเพราะคราวที่อ๋องหนิงมาเยี่ยมก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้ บรรดาผู้อาวุโสจึงยังถูกปิดหูปิดตาอยู่
เมื่อเป็นเช่นนี้ เหยียนฮวนจึงไม่เปิดโปงความจริง “พวกเขาสบายดี ถึงอย่างไรก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้อง อยู่ด้วยกันเช้าค่ำ ย่อมมีความผูกพันต่อกัน”
นางหวังได้ฟังก็ยิ้มอย่างโล่งใจ “เช่นนั้นก็ดีแล้ว ก็ดีแล้ว”
เหยียนฮวนยิ้มตาม “จื่อเยียนก็แต่งงานแล้ว เป็นทหารคนหนึ่งที่รู้จักกันตอนอยู่เยี่ยนหยุน ตาของพวกเราจัดการส่งนางออกเรือน แม้อีกฝ่ายจะมียศไม่สูงนัก แต่ดีกับน้องสามมาก ทั้งยังย้ายครอบครัวมาอยู่เมืองหลวงทั้งบ้าน เพียงเพื่อให้พวกพี่น้องได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน”
เหยียนฮวนเล่าให้นางหวังฟังว่าเฉินอู่กับครอบครัวทะนุถนอมจื่อเยียนราวกับบุตรสาวแท้ ๆ นางหวังฟังแล้วน้ำตาคลอเบ้า
“น้องสามก็เก่งกาจมาก นางเปิดร้านขายยาในเมืองหลวง ส่วนน้องสาวข้าก็ทำงานอยู่ข้างกายฮองเฮา”
“ดี ดี เด็ก ๆ เติบโตกันหมดแล้ว” มารดาแซ่มซ่งทอดถอนใจ “ต่างก็พึ่งพาตนเองได้แล้ว”
บิดาแซ่มซ่งเอ่ยอย่างละอายใจ “บุตรีที่เลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมในห้องหอ ควรได้ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลภายใต้ปีกของบิดามารดา แต่ตอนนี้กลับต้องหาเลี้ยงชีพด้วยตนเอง ล้วนเป็นความบกพร่องของพวกเราผู้เป็นบิดามารดา”
“ท่านพ่ออย่าพูดเช่นนั้นเลย” เหยียนฮวนคล้องแขนเขาไว้ “ท่านกับท่านแม่ต้องทนทุกข์อยู่ที่นี่ พวกเราไม่อาจช่วยให้ท่านทั้งสองพ้นจากความลำบากได้ นั่นเป็นเพราะพวกเราไร้ความสามารถ”
หางตาบิดาแซ่มซ่งแดงเรื่อ เขาตบแขนบุตรสาวเบา ๆ
เจียงอวิ๋นชิงกระแอมเบา ๆ เหยียนฮวนเข้าใจทันที รีบเอ่ยว่า “พี่สาวคนโตก็เก่งกาจมากเช่นกัน ร้านอาหารที่นางเปิดกิจการรุ่งเรืองดี ทั้งยังมีเจียงอวิ๋นชิงคอยช่วยเหลือ เขาคอยดูแลและเกื้อหนุนพี่สาวคนโตมาโดยตลอด”