สาวใช้มองหลานจือด้วยแววตาเลื่อมใส กล่าวว่า “ท่านคุณหนูคนใหญ่สกุลหลิงเก่งกาจจริง ๆ เพียงชั่วข้ามคืนก็ได้เลื่อนฐานะเป็นนาย ช่างน่าอิจฉาพวกเรายิ่งนัก”
“เป็นเพราะขันทีกับแม่สามีที่บ้านเมตตาเอ็นดู”
“ไยต้องถ่อมตนเช่นนั้น” เจียยี่เอ่ยชม “ย่อมเป็นเพราะเจ้าฉลาดเฉลียวและเก่งกาจ ท่านหมื่นเลี่ยงจึงมีสายตาแหลมคม มองเห็นคุณค่าและรับเจ้าเป็นลูกสะใภ้”
“ว่าไปแล้ว แม่สามีมักเป็นศัตรูตัวฉกาจของสะใภ้ใหม่มาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งพื้นเพของเจ้าเป็นเช่นนี้ แม่สามีคงไม่พอใจแน่ ปกตินางคงกลั่นแกล้งเจ้าไม่น้อยกระมัง”
หลานจือส่ายหน้า “แม่สามีดีต่อข้ามาก”
“เจ้าไม่พูด ข้าก็เข้าใจ” เจียยี่มองนางอย่างอ่อนโยน “เป็นบ่าวมาหลายปี ถึงจะได้เป็นนายเพียงชั่วครู่ ก็คงไม่ได้รับความเคารพนับถือจากผู้คนหรอก”
“บุตรีสกุลซงขึ้นชื่อว่าใจคอโหดเหี้ยมและริษยา โดยเฉพาะแม่สามีของเจ้า นางเป็นบุตรีที่ไร้ความสามารถที่สุดแห่งสำนักอัครมหาเสนาบดี ทั้งไร้สมองและไร้ความรู้ ซ้ำยังอารมณ์ร้อน เจ้าไม่มีตระกูลฝ่ายมารดาคอยหนุนหลัง คงถูกนางรังแกไม่น้อย ชีวิตช่างยากลำบาก”
เจียยี่จับมือหลานจือขึ้นมาตบเบา ๆ “ข้าถูกชะตาเจ้า วันนี้ได้พบกันก็นับเป็นวาสนาของเราสองคน”
นางถอดเข็มหยกที่ปักอยู่บนศีรษะออก แล้วสวมให้หลานจือด้วยตนเอง หลานจือรีบปฏิเสธ แต่เจียยี่ยืนกรานจะมอบให้
“เข็มมัดผมชิ้นนี้เป็นของในวังหลวง เมื่อครั้งนั้นพระบิดาทรงให้ช่างทำขึ้นเพื่อข้าโดยเฉพาะ มอบให้เจ้าเป็นของขวัญพบหน้า”
หลานจือลูบเข็มมัดผมบนศีรษะ สีหน้าแปรเปลี่ยนด้วยความซาบซึ้ง “ของล้ำค่าเช่นนี้ หม่อมฉันผู้เป็นสะใภ้รับไว้ไม่ไหวจริง ๆ”
“ต่อไปหากถูกใครรังแก ก็มาหาข้าที่วังองค์กงจุ๊นได้ทุกเมื่อ ข้าชอบช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากอยู่แล้ว”
หลานจือซาบซึ้งใจ “พระคุณขององค์หญิง หม่อมฉันผู้เป็นสะใภ้จะจดจำไว้ ข้ารู้ดีว่าตนมีชาติกำเนิดเช่นไร ต่อให้ต้องทนรับความไม่เป็นธรรมบ้างก็ไม่เป็นไร”