เมิ่งตี๋ยินดีนัก จูงมือลูกสาวขึ้นมา “เพียงแต่เส้นทางนี้มิได้ราบรื่น ภาระหนักหนา หนทางยังอีกยาวไกล”
เวินฉีเยว่กุมมือตอบมารดาแน่น “ซ่งหลินเหยาผู้นั้นยังสามารถไต่จากธิดาข้าราชการผู้ผิดขึ้นเป็นฮองเฮาได้ แล้วข้าจะด้อยกว่านางได้อย่างไร? อย่างน้อยข้าก็เป็นหลานสาวของตระกูลกั๋วกง สถานการณ์ที่มีเกียรติยศตระกูลค้ำจุนย่อมดีกว่าตอนที่นางเริ่มต้นมาก หากถึงเพียงนี้แล้วยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ ชีวิตข้าก็เท่ากับสูญเปล่า”
“หญิงแพศยาผู้นั้นยังคิดจะส่งข้าออกเรือน ความแค้นนี้ไม่ช้าก็เร็วข้าต้องทวงคืนจากนาง!”
แววชิงชังเอ่อล้นในดวงตาเวินฉีเยว่ “เมื่อข้าได้เป็นฮองเฮา ไม่เพียงจะยุแยงให้มารดากับพระโอรสแตกคอกัน ทำให้นางเจ็บปวดรวดร้าว ข้ายังจะอาศัยองค์ชายใหญ่กดดันสำนักอัครมหาเสนาบดี ให้พวกนางได้ลิ้มรสความทุกข์จากการสูญเสียคนในครอบครัวบ้าง”
“ลูกสาวข้ามีความมุ่งมั่นนัก” เมิ่งตี๋เอ่ยอย่างยินดี
————
หลังได้รับคำชี้แนะจากหลินเหยา เลี่ยงเสี่ยงก็รีบจัดคนให้ปลอมตัวเป็นนักเลง แล้วไปเฝ้าอยู่ด้านนอกจวนอานกั๋วกงทันที
วันแล้ววันเล่าผ่านไป แต่ไม่พบผู้ใดน่าสงสัย
จนกระทั่งผ่านไปครึ่งเดือน ในยามที่เจ้าหน้าที่ทางการกำลังจะถอดใจ นักเลงผู้นั้นก็จำใบหน้าคุ้นเคยได้ในที่สุด
คดีนี้มีความคืบหน้าเสียที
“ที่แท้ก็เกี่ยวข้องกับจวนอานกั๋วกงจริงด้วย!”
เมื่อคำสันนิษฐานของหลินเหยาได้รับการยืนยัน เลี่ยงเสี่ยงก็มองคดีนี้กระจ่างราวกับมีแสงส่อง
จวนกั๋วกงมิใช่สถานที่ธรรมดา เจ้าหน้าที่ทางการจะเข้าไปจับคนจำต้องได้รับอนุญาตจากนายท่านในจวนเสียก่อน เลี่ยงเสี่ยงไม่คิดจะทำเช่นนั้น มิเช่นนั้นย่อมแหวกหญ้าให้งูตื่น คนที่อยู่เบื้องหลังจะต้องรีบกำจัดผู้นั้นเป็นอันดับแรกแน่
ดังนั้นเขาจึงให้คนเฝ้าอยู่ด้านนอกจวนต่ออีกห้าหกวัน ครั้นชายผู้นั้นออกจากจวน เจ้าหน้าที่ทางการก็เข้าจับกุมที่ด้านนอก แล้วควบคุมตัวส่งไปยังกรมเมืองโดยตรง