เมื่อเห็นฝูงชนรอบด้านที่มามุงดู เจียยี่ก็รักษาสีหน้าไว้ไม่อยู่ จึงก้าวข้ามเหยียนฮวนไปชี้ปลายหอกใส่หวั่นรู
“ฮูหยินตระกูลเซียงแต่งงานมาหลายปีแล้วยังไร้บุตร ท่านเซียงกลับไม่รับอนุสักคน ผู้คนต่างชื่นชมว่าท่านมีคุณธรรมและความสามารถเหนือผู้ใด หากมีคุณธรรมจริง ไฉนจึงทนเห็นสามีไร้ทายาทสายเลือดของตนได้”
เมื่อเห็นว่าบรรยากาศระหว่างทั้งสองฝ่ายตึงเครียดราวกับชักกระบี่ เหล่าแม่ครองตระกูลที่ยืนชมอยู่จึงหลบไปอยู่ริมกำแพงวังทั้งสองด้าน ด้านหนึ่งก็กลัวว่าไฟโทสะจะลามมาถึงตน แต่อีกด้านก็อดชมเรื่องสนุกไม่ได้
หวั่นรูมีสีหน้าสงบนิ่ง “สามีของข้ายอมไม่มีทายาท ดีกว่ารับอนุสักคน การที่สามีรักใคร่ทะนุถนอมข้าเช่นนี้ นับเป็นวาสนาของข้า”
“พวกเจ้า พวกเจ้าช่าง...” เจียยี่ชี้เหยียนฮวนอย่างโกรธเกรี้ยว ก่อนหันไปชี้หวั่นรู “อาศัยว่าตนเป็นญาติวงศ์วานหลวงจึงไม่เห็นหัวผู้ใด ถึงกับกล้าล่วงเกินข้าเช่นนี้!”
“แล้วท่านเล่า?” เหยียนฮวนย้อนถาม “ท่านมิใช่อาศัยฐานะองค์หญิงแห่งราชวงศ์มาวางอำนาจอยู่ที่นี่หรือ”
“เจ้า...”
ระหว่างที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากัน ประตูตำหนักเฟิงหลวนกงก็เปิดออก ตัดเสียงอึกทึกด้านนอก ทุกคนรีบจัดระเบียบกิริยา แล้วกลับไปยืนประจำที่ ก่อนทยอยเข้าไปตามลำดับภายใต้การนำของแม่นม
เมื่อมองเหยียนฮวนที่เดินผ่านไหล่ไป เจียยี่ก็โกรธแค้นจนดวงตาแดงก่ำ
หลังเสร็จสิ้นการถวายพระพร เหล่าแม่ครองตระกูลก็ทยอยกลับไป เหลือเพียงเหยียนฮวนกับหวั่นรูที่อยู่พูดคุยเป็นเพื่อนหลินเหยา
“ข้างนอกเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
“ก็ใช่น่ะสิ” เหยียนฮวนกล่าวอย่างขุ่นเคือง “ชื่อเสียงที่พี่สาวคนโตสั่งสมมาครึ่งชีวิต ถูกคนกล่าวหาจนป่นปี้”