เมิ่งตี๋เอนพิงไหล่พี่สาว เอ่ยเสียงเบาพร้อมรอยยิ้ม “ดูองค์ชายเจ็ดสิ ปกติทำตัวเอ้อระเหย ไม่เคยใส่ใจการประลอง วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ถึงได้บ้าคลั่งกวาดชัยชนะเสียทั่วสนาม น่าสนใจอยู่เหมือนกัน”
พระชายาองค์รัชทายาทแววตาพราวระยับ “ใช่แล้ว มิใช่ถูกสาวน้อยบางคนกระตุ้นเข้า จึงต้องพิสูจน์ให้นางเห็น บุรุษก็เป็นเช่นนี้ ชอบแสดงความสามารถต่อหน้าคนที่ตนใส่ใจ”
เมิ่งตี๋ฟังออกว่านางกำลังหยอกเย้า จึงแลบลิ้นใส่ ทว่าบนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มเปี่ยมสุข
การแข่งขันดุเดือด องค์ชายเจ็ดทุ่มสุดกำลัง ฝ่าด่านเอาชนะคู่ต่อสู้ไปตลอดทาง ผู้คนด้านล่างจ้องมองไม่กะพริบ ทุกครั้งที่ทำคะแนนได้ แม้แต่เมิ่งตี๋ผู้หยิ่งทะนงมาแต่ไหนแต่ไรก็ยังอดตื่นเต้นปรบมือไม่ได้
ธูปหมดดอกแล้ว เป็นไปตามคาด องค์ชายเจ็ดคว้าชัยชนะในการแข่งขัน
พ่อบ้านยื่นรางวัลให้ด้วยความเคารพนอบน้อม พร้อมรอยยิ้มประจบเอาใจ
องค์ชายเจ็ดหยิบกุญแจรักขึ้นมา ใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใส
“กุญแจรักนี้เป็นของแทนใจระหว่างชายหญิง ไม่ทราบว่าท่านองค์ชายคิดจะมอบให้ผู้ใดหรือ”
พระคุณท่านปากไวผู้หนึ่งในสนามเอ่ยกลั้วหัวเราะ
ผู้คนฟังออกถึงความนัย ต่างพากันส่งเสียงโห่แซว
“ใช่แล้ว อนุชาองค์เจ็ดทุ่มเทสุดกำลังเพื่อคว้ารางวัลมาได้เช่นนี้ คงตั้งใจจะมอบให้คุณหนูท่านใดกระมัง”
พอสิ้นเสียง ทุกคนก็หัวเราะครืน เสียงหยอกเย้าทั้งในและนอกสนามดังต่อเนื่อง ความคึกคักนั้นดึงดูดให้ฝ่าบาทกับฮองเฮาซึ่งอยู่ไกลออกไปหันมามอง
ทุกคนต่างรู้ว่าองค์ชายเจ็ดมีชันษามากที่สุดในบรรดาพระโอรสที่ยังมิได้อภิเษก เรื่องหมั้นหมายใกล้เข้ามาทุกที ฮูหยินในอนาคตของพระโอรสองค์รองผู้เป็นพระโอรสโดยตรงแห่งจงกงย่อมเป็นที่จับตามอง ส่วนจะเป็นผู้ใดนั้นทุกคนต่างรู้แก่ใจ จึงพร้อมใจกันหันไปมองหญิงสาวผู้หนึ่งบนอัฒจันทร์