ทันทีที่กลับถึงวังหลวง ฮองเฮาก็เรียกพระโอรสองค์เล็กมาไต่ถาม องค์ชายเจ็ดมีท่าทีหนักแน่น กล่าวเพียงว่า “หากมิใช่นาง ข้าก็ไม่แต่ง” แล้วจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้พระมารดาและพระเชษฐาตกตะลึง
“ผ่านมาตั้งนาน เหตุใดข้าถึงมองไม่ออกเลยนะ?”
ฮองเฮายังคงไม่อยากเชื่อ คนในงานเวลานี้ต่างลืมเรื่องที่นางถูกปล่อยให้ยืนเดียวดายไปแล้ว
“ในสายตาข้า เจิ้งเอ๋อร์ไม่เคยมองหลินเหยาเป็นสตรี ตั้งแต่เล็กก็ชอบล้อหยาวเหยาว่าหยาบกระด้างและอารมณ์ร้าย ทั้งสองคนหยอกล้อทะเลาะกัน ข้าต้องคอยตัดสินความให้เด็กสองคนนี้อยู่ไม่น้อย”
“เฮ้อ เด็กคนนี้กลับชอบหยาวเหยา เจ้าว่าแปลกหรือไม่?”
หลังความประหลาดใจ ความยินดีก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา “เช่นนี้ก็ดีแล้ว”
ฮองเฮาเผยสีหน้ายินดี “เจิ้งเอ๋อร์กับหยาวเหยา อืม ต่อไปพวกเราก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน”
องค์รัชทายาทเลิกคิ้ว “เสด็จแม่หมายความว่าทรงเห็นชอบเรื่องของพวกเขาแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“มีอะไรที่ไม่เห็นชอบเล่า?” ฮองเฮาตรัสอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา “ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ หากรู้แต่แรกว่าเด็กคนนี้คิดเช่นนี้ ข้าจะเสียเวลาไปเลือกคนนอกทำไม รีบจับคู่พวกเขาเสียแต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้ว”
ฮองเฮาตบหน้าผาก “ข้าเองก็ช่างไหวตัวช้า คู่หนุ่มสาวที่เหมาะสมกันถึงเพียงนี้อยู่ใกล้ตัวมาตั้งนาน กลับไม่เคยสังเกตเห็น”
“นั่นสิ” ฮองเฮาพึมพำกับตนเอง ถอนใจแล้วก็หัวเราะ “เด็กสาวที่เติบโตอยู่ใต้เข่าข้า จะไม่เก็บไว้ให้บุตรชายได้อย่างไร ข้าช่างโง่เขลาจริง ๆ”
เป็นเพราะพระโอรสองค์เล็กเก็บงำความรู้สึกได้ลึกซึ้งเกินไป แต่ก่อนนางเอาแต่คิดว่าเขาชอบเยาะเย้ยเด็กสาวและยั่วให้อีกฝ่ายโมโห จึงเข้าใจว่าเขาไม่ได้มีใจให้เด็กสาวผู้นั้น ใครจะคิดว่านั่นกลับเป็นท่าทีของคนที่ชอบสตรีคนหนึ่ง!