เหลือบมองภรรยาที่อยู่ข้างกาย เซียยิ้นเฉินลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกำสิ่งของไว้ในฝ่ามืออีกครั้ง
“ของเช่นนี้ย่อมเป็นฝีมือสตรี”
เห็นเขาทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า หลินเหยาก็ลากเสียง “อ้อ” ยาว แล้วเอ่ยอย่างหึงหวงว่า “ก็จริง ข้าถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแท้ ๆ”
“ดูท่าคนทำถุงหอมนี้คงถูกใจพี่ฮ่องเต้ไม่น้อย ถึงได้หยิบขึ้นมาดูแล้วดูอีกเช่นนี้”
“ถูกต้อง”
เขากล้าพูดเช่นนี้จริง ๆ! หลินเหยาข่มอารมณ์ไว้ไม่อยู่ “คงเป็นสตรีคนใดคนหนึ่งที่มาร่วมงานเลี้ยงวันนี้สินะ”
“ใช่”
หลินเหยาหายใจหนักขึ้น “แล้วจะรออะไรอีกเล่า มีพระราชโองการรับนางเข้าวังเสียก็สิ้นเรื่อง ยังต้องมานั่งทอดถอนใจมองสิ่งของแทนคนอยู่ตรงนี้อีกหรือ”
พูดจบก็หันหลังเดินกลับไปที่เตียง
เซียยิ้นเฉินไม่สนใจนาง เพียงแบมือออกแล้วลูบคลำถุงหอมในมือต่อไป
ครั้นหันกลับมาอีกครั้ง ก็เห็นอีกฝ่ายยืดคอมองเขาอยู่ พอสบตากันก็หดกลับไปทันที เซียยิ้นเฉินทำเป็นมองไม่เห็น
ทำเช่นนี้ต่อหน้านางอย่างโจ่งแจ้ง หลินเหยาชำเลืองค้อน แล้วด่าในใจอย่างเงียบ ๆ ว่าบุรุษสารเลว
หลังจากทั้งสองนอนลงแล้ว เซียยิ้นเฉินก็เอ่ยว่า “เจ้าว่าสิ หากวันนี้ข้ารับคำขอของหญิงแซ่ซุนจริง ๆ แล้วรับนางเข้าวัง เจ้าจะทำเช่นไร”
“ข้าจะทำอะไรได้เล่า” หลินเหยาตอบอย่างเย็นชาและดูแคลน “พี่ฮ่องเต้เป็นบุตรแห่งสวรรค์ อยากได้ผู้ใดก็เพียงเอ่ยปาก ไยต้องถามความเห็นข้าด้วย”
“จะไม่ถามได้อย่างไร เจ้าเป็นฮองเฮา ย่อมต้องถามความเห็นของเจ้าสิ”
หลินเหยาแค่นหัวเราะ “หากบุตรแห่งสวรรค์มีความคิดอยู่แล้ว ยังต้องถามความเห็นผู้อื่นอีกหรือ ที่ถามก็แค่ทำตามพิธีเท่านั้น ต่อหน้าข้าไม่ต้องเสแสร้งเช่นนี้”
“ข้ารับปากเจ้าแล้วว่าจะไม่รับนางกวนเข้าวัง หากจู่ ๆ มีคนใหม่เข้ามา เจ้าไม่แปลกใจหรือ”