สิ่งเดียวที่น่ายินดีคือ ก่อนสิ้นลมหายใจได้เห็นหลานชายหลานสาว
แม่แผ่นดินเสด็จสวรรคาลัย ทั้งวังจึงจัดงานพระบรมศพใหญ่ พระราชวังหลวงกลางกรุงปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลน
ผู้คนเศร้าโศกนับล้าน ทว่าผู้ที่โศกเศร้าอย่างแท้จริงมีเพียงองค์รัชทายาทกับอ๋องยู่ ทั้งสองเฝ้าอยู่หน้าโลงพระศพติดต่อกันหลายวัน
และในช่วงเวลานี้เอง มีคนฉวยโอกาสลงมือทำบางอย่าง
เมื่อออกจากตำหนักใหญ่ของเฟิงหลวนกง ฮ่องเต้ก็เสด็จไปยังตำหนักข้างเพื่อเยี่ยมเด็กทั้งสอง
ก่อนจะได้พบสือเยี่ยนกับซินหยาง พระองค์ยังทรงข้องพระทัยในเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่เมื่อได้ทอดพระเนตรเด็กทั้งสองด้วยพระองค์เอง ความสงสัยทั้งปวงก็คลายไป
“สือเยี่ยนเหมือนเชินเอ๋อร์ตอนยังเล็กทุกประการ เห็นเขาแล้วก็ประหนึ่งได้เห็นเชินเอ๋อร์ในวัยเยาว์”
แม้พระองค์จะมีโอรสมากมาย ทว่าในบรรดาโอรสทั้งหมด ผู้ที่เป็นทั้งโอรสองค์โตและโอรสของพระชายาเอกผู้นี้ คือผู้ที่พระองค์ทรงรักใคร่ที่สุด
หลานของโอรสที่ทรงรักย่อมเป็นหลานที่พระองค์ทรงตั้งพระทัยรอคอยยิ่งกว่าผู้ใด อีกทั้งยังเป็นฝาแฝดชายหญิง คู่แฝดคู่แรกของราชวงศ์แคว้นเหลียงในรอบร้อยปี
มังกรคู่ฟ้าเกื้อหนุน นับเป็นลางดีที่บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองของแผ่นดิน
“สือเยี่ยนกับซินซินช่างน่ารักจริง ๆ”
เมิ่งยวนกวักมือเรียกเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยน “เจ้าตัวน้อยทั้งสอง พระนางเจ้าแกะองุ่นไว้ให้แล้ว มาทานด้วยกันดีหรือไม่”
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเด็กทั้งสองด้วยรอยแย้มพระสรวล พลางผายพระหัตถ์ให้พวกเขาเข้ามาใกล้ แล้วตรัสว่า “หลายวันนี้พระชายาองค์รัชทายาทต้องไว้ทุกข์ ทั้งยังคอยดูแลเด็กทั้งสองในยามว่าง ช่างเหน็ดเหนื่อยนัก”
“บุตรของท่านองค์ชายก็คือบุตรของหม่อมฉัน หม่อมฉันดูแลพวกเขาย่อมเป็นเรื่องสมควร อีกอย่างเด็กทั้งสองน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ ต่อให้เหนื่อยเพียงใด หม่อมฉันก็มีความสุข”