แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยเช่นนั้นแล้ว นางก็ยากจะปฏิเสธน้ำใจ จึงได้กลายเป็นศิษย์อย่างงงงวยเช่นนี้
“เจ้านี่เป็นอะไรไป ทำไมถึงยุยงให้ข้าไปเป็นศิษย์”
เมื่อออกมาแล้ว จื่อเยียนก็บ่นกับน้องสาว
หลินเหยาทำปากยื่น “มีอะไรหรือ วันนั้นได้ช่วยชีวิตคนก็ดีจะตาย วิชารักษาโรคช่วยชีวิตผู้คน ทั้งเป็นฝีมือและเป็นกุศล ต่อไปคนในบ้านมีอาการปวดหัวตัวร้อน จะหาหมอมารักษาก็สะดวก”
จื่อเยียนหัวเราะคิกคัก
หลินเหยายังคงพูดเจื้อยแจ้ว “หมอทหารหลี่มีฝีมือราวกับเทพเซียน ทั้งยังไม่รับศิษย์ง่าย ๆ โอกาสเช่นนี้หาได้ยาก เป็นเรื่องดีแท้”
“ช่างเถิด จะเรียนก็เรียน อย่างไรเสียทุกวันข้าก็ว่างอยู่แล้ว”
แท้จริงแล้วจื่อเยียนมิได้ขัดข้องใจ เมื่อได้เห็นทหารที่วันนั้นร่อแร่ใกล้สิ้นใจ บัดนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างมีชีวิตชีวา ความซาบซึ้งและยินดีที่ได้ช่วยชีวิตคนยังคงวนเวียนอยู่ในใจนาง
……
คำนวณดูแล้ว บิดามารดาคงไปถึงสถานที่เนรเทศในเวลานี้ สองพี่น้องจึงตั้งใจไปเยี่ยมสักครั้ง แม้จะอ้อนวอนอยู่นาน เจ้าหน้าที่ทางการก็ยังไม่อนุญาตให้พวกนางเข้าเยี่ยมนักโทษ
ทั้งสองไม่มีทางเลือก จึงมอบสินน้ำใจให้เจ้าหน้าที่ทางการ ฝากพวกเขานำเสื้อผ้า ผ้าห่ม และข้าวของสำหรับฤดูหนาวไปส่งให้คนข้างใน
“หลักฐานทุกชิ้นล้วนชี้ไปที่ท่านพ่อ แต่ตอนนี้พวกเราเข้าไปพบไม่ได้ จึงไม่มีทางถามท่านพ่อให้รู้เรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบของคดีนี้ หากคิดจะพลิกคดี เกรงว่ายากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์” จื่อเยียนถอนใจ
หลินเหยาก็ก้มหน้าหมดอาลัย “ท่านตาฝากสหายในเมืองหลวงสืบคดีนี้ก็ไม่ได้ความอะไรเลย หาเบาะแสไม่ได้แม้แต่น้อย ไม่รู้จะเริ่มลงมือจากตรงไหน”
……
ไม่ว่าแดนประชิดจะปั่นป่วนเพียงใด เมืองหลวงก็ยังคงรุ่งเรืองและคึกคักดังเดิม
ยามเที่ยงวัน เจวี้ยเซียงเสี่ยวกวนบนถนนตะวันออกมีผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่ ชิงอินยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก