“การหมั้นหมายระหว่างฉีเยว่กับคฤหาสน์เลี่ยงนับว่าเหมาะสมยิ่ง จุดโคมเดินหาทั่วเมืองก็ยังยากจะพบคู่ครองที่ดีพร้อมเช่นนี้ เจ้าน่าจะพอใจแล้ว”
เมิ่งตี๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน “แม่สามีพูดถูกแล้ว หากเป็นเมื่อก่อน ลูกสะใภ้ย่อมยินดีอย่างยิ่ง เพียงแต่หม่อมฉันมีคู่ครองที่เหมาะสมยิ่งกว่านี้อยู่คู่หนึ่ง”
“โอ้หรือ เจ้าลองพูดมา”
ฮูหยินผู้เฒ่าทำทีถาม ทว่าบนใบหน้ากลับไม่แยแสแม้แต่น้อย
จนเมิ่งตี๋เอ่ยออกมา ฮูหยินตระกูลอานกั๋วกับอั่นกั๋วกงผู้มีท่าทีเฉยชาเหินห่างมาแต่แรกก็เบิกตากว้างขึ้นทันที
“คำพูดนี้เป็นความจริงหรือ”
“ลูกสะใภ้าไม่กล้าปิดบัง” เมิ่งตี๋กล่าวอย่างหนักแน่น “เป็นความจริงแน่นอน องค์ชายใหญ่มีพระทัยต่อฉีเยว่จริง ๆ”
เวินเหยียนขมวดคิ้วแน่น ส่วนฮูหยินตระกูลอานกั๋วกับอั่นกั๋วกงสบตากัน ทั้งสองมีสีหน้ายินดีปรีดา
เมิ่งตี๋ยิ้มแล้วกล่าวต่อ “หม่อมฉันทราบดีว่าเหตุที่ท่านทั้งสองเห็นชอบกับการหมั้นหมายกับคฤหาสน์เลี่ยง นอกจากจะหาครอบครัวสามีที่ดีให้ฉีเยว่แล้ว ยังต้องการใช้โอกาสนี้คืนดีกับสำนักอัครมหาเสนาบดีด้วย”
“แต่ท่านพ่อท่านแม่เจ้าคะ” เมิ่งตี๋อธิบายอย่างใจเย็น “ใคร ๆ ก็รู้ว่าองค์ชายใหญ่เป็นโอรสหัวปีโดยชอบธรรมของฝ่าบาทกับฮองเฮา วันหน้าย่อมได้เป็นรัชทายาท หากฉีเยว่ได้อภิเษกกับองค์ชายใหญ่ วันหน้าย่อมได้เป็นพระชายาองค์รัชทายาทและแม่แผ่นดิน”
คำว่าแม่แผ่นดินส่องประกายเข้าตาของฮูหยินตระกูลอานกั๋วกับอั่นกั๋วกง ทั้งสองตั้งใจฟังอย่างจริงจัง ยิ่งเมิ่งตี๋พูด ความยินดีในดวงตาก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น
“ไม่ว่าองค์ชายใหญ่หรือพระคุณท่านแห่งคฤหาสน์เลี่ยง มารดาของทั้งคู่ล้วนเป็นบุตรีของซ่งซื่อ ไม่ว่าจะแต่งให้ผู้ใด ก็สามารถผูกสัมพันธ์กับสำนักอัครมหาเสนาบดีได้ทั้งนั้น”