หลินเหยาปิดปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“น้องสาว เชิญทางนี้”
ชายหนุ่มทำท่าเชื้อเชิญอย่างสุภาพ ก้าวเดินอย่างสง่างาม แต่กลับวางท่าราวกับผู้ดีเก๊ เดินนำหน้าไป
หลินเหยามองเขาอย่างเหม่อลอย ครั้นได้สติก็รีบตามไป
……
“น้องสาวเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยแล้ว มาถึงที่นี่ได้อย่างไร ระหว่างทางราบรื่นดีหรือไม่”
ไม่ได้พบกันหลายปี ชิงอินดีใจยิ่งนัก จับมือหลินเหยาไว้ไม่ยอมปล่อย
“พี่เขยคนโตพาข้ามาเจ้าค่ะ”
เสียงใสของหญิงสาวเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ
“พี่เขยคนโต?” ชิงอินขมวดคิ้ว แล้วหันไปมองคนที่กำลังยิ้มราวกับแมวลอบกินปลา ก่อนจะถลึงตามองเขาอย่างดุดัน
เจียงอวิ๋นชิงกลั้นหัวเราะเอาไว้
เมื่อได้ยินข่าวที่พี่ใหญ่ฝากคนมาบอก เหยียนฮวนก็รีบเร่งมาทันที
“นี่น้องสาวบ้านเราจริงหรือ แทบจำไม่ได้แล้ว!”
เหยียนฮวนทั้งตกใจทั้งยินดี จูงหลินเหยามองซ้ายมองขวา “ถ้าไม่มีคนบอก ต่อให้เดินสวนกันบนถนน ข้าก็คงจำไม่ได้!”
หลินเหยากลอกตา ไม่รู้ว่าพี่สาวแต่ละคนพอเห็นนางแล้วต้องแสดงท่าทีเช่นนี้ทุกคนหรือไม่
เหยียนฮวนหยิกแก้มน้องสาวเบา ๆ พลางหัวเราะเอิ๊กอ๊าก “เมื่อก่อนมีเจ้าเป็นคนอ้วนที่สุดในบ้าน ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนที่อ้วนที่สุดในหมู่พี่น้องแล้ว ฮ่า ๆ”
“พี่รองแต่งงานไปแล้ว เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ก็ไม่ส่งจดหมายมาบอกสักคำ เก็บงำเสียมิดชิดจริง ๆ”
เหยียนฮวนหัวเราะกลบเกลื่อน ปิดบังความรู้สึกผิด “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่ควรค่าแก่การพูดถึงหรอก”
หลินเหยาไม่สงสัยอะไร เอ่ยหยอกเย้าว่า “ก็จริง ในสายตาพี่รอง มีแต่เรื่องกินเท่านั้นที่เป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในโลก”
ทั้งสามคนอยู่พร้อมหน้ากัน ด้านหนึ่งดีใจที่พี่น้องได้กลับมาพบกัน อีกด้านก็เป็นห่วงชะตากรรมของหวั่นรู
————
ทางด้านนั้น หวั่นรูกำลังเตรียมทำอาหารค่ำง่าย ๆ พลันได้ยินเสียงเคาะประตู