มองดูหญิงสาวผู้แสนอ่อนโยนและงดงาม เซียงจื่อซวยมีแววตาอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
【คนอื่นจะมองข้าอย่างไรไม่สำคัญ ขอเพียงข้ารู้สึกว่าคุ้มค่าก็พอ】
ค่ำคืนอันมืดมิดนับครั้งไม่ถ้วน ถ้อยคำนี้คอยปลอบประโลมหัวใจเขา อดทนเคียงข้างให้เขาผ่านวันแล้ววันเล่า
เขาอยากกุมมือนาง แต่ยังไม่ทันยกแขนขึ้นก็ชักมือกลับมา
บัดนี้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียงจนหมดสิ้น ร่างกายเช่นนี้แม้แต่ตัวเขาเองยังรังเกียจ แล้วจะทนทำให้หญิงสาวผู้บริสุทธิ์งดงามในใจต้องแปดเปื้อนได้อย่างไร
เพียงได้มองนางอีกสักครั้งก็เพียงพอแล้ว
สายตาพร่าเลือน ในม่านสีเทาขาวคล้ายมองเห็นบิดากับมารดาผู้ให้กำเนิด
“ข้า...ทำให้ท่าน...ผิดหวัง แต่ความเคารพ...และความรักที่ข้ามีต่อท่าน...ไม่เคย...ลดน้อยลงแม้แต่นิดเดียว”
ความเจ็บปวดจากบาดแผลเลือนหาย ร่างกายราวกับล่องลอยอยู่บนหมู่เมฆ เซียงจื่อซวยรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แสงตรงหน้าเลือนรางลงเรื่อย ๆ เงาของท่านพ่อท่านแม่แปรเปลี่ยนเป็นภาพลวงตา เสียงร่ำไห้ข้างหูค่อย ๆ ห่างไกล จนไม่ได้ยินอีกต่อไป
————
กองกบฏถูกปราบราบคาบ บุตรชายทั้งสองของเต๋อฉินหวัง คนหนึ่งสิ้นชีพในกองทัพ อีกคนถูกสังหาร ณ ที่เกิดเหตุเพราะต่อต้าน
ตัวการใหญ่ของกองกบฏล้วนถูกลงโทษตามกฎหมาย ขั้นต่อไปคือการกวาดล้างราชสำนักอีกระลอก ฮ่องเต้มีพระราชโองการให้สอบสวนทุกคนที่เคยติดต่อใกล้ชิดกับเต๋อฉินหวังอย่างละเอียด
เลี่ยงเสี่ยงยุ่งอยู่กับสำนักตุลาการสูงสุดติดต่อกันหลายวัน
เต๋อฉินหวังมีใจทะเยอทะยานมานาน จึงวางแผนเตรียมการไว้ก่อนแล้ว บิดาของเซียงจื่อเหิงบังเอิญพบเหมืองทอง จึงรายงานต่อกรมเมืองตามกฎของต้าเหลียง