ชั่วขณะนี้ เลี่ยงเสี่ยงได้สัมผัสด้วยตนเองแล้วว่า การถูกเฆี่ยนบังคับให้ยอมรับนั้นเป็นเช่นไร
ใครจะคิดว่าบุรุษผู้เย็นชาไร้หัวใจ สอบสวนผู้ต้องหาอยู่ในสำนักตุลาการสูงสุด ลงมือทรมานอยู่บ่อยครั้ง จะถูกสตรีในบ้านบีบจนต้องยอมอ่อนข้อ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตคงพังพินาศเป็นแน่
“อย่างนี้สิถึงจะถูก” เหยียนฮวนยิ้มกว้าง
เกรงว่าเขาจะเทยาทิ้งเสียตามใจ เหยียนฮวนจึงไม่ยื่นชามให้ “มา ข้าป้อนท่านเอง”
สตรีผู้นี้ตอนนี้ไม่โง่แล้วหรือ! เลี่ยงเสี่ยงเหลือบมองนาง ก่อนจะอ้าปากอย่างไม่เต็มใจนัก
“ค่อย ๆ ดื่มนะ”
เมื่อยาต้มเข้าปาก ไม่รู้เพราะเหตุใด ยาที่กลืนลงคอยากกลับไม่ขมขื่นอย่างที่คิดเมื่อผ่านมือของนาง
มองชามเปล่าในมือ เหยียนฮวนก็ยิ้มจนแก้มปริ “เห็นไหม ก็แค่ยาชามเดียวเท่านั้น”
นึกถึงความน่าอับอายเมื่อครู่ เลี่ยงเสี่ยงไม่อยากมองนาง “เจ้ากลับไปเถิด”
เหยียนฮวนเดินจากไปอย่างร่าเริง
……
หลังดื่มยาแล้วเขาก็หลับไป ครั้นตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเย็นแล้ว เรี่ยวแรงดีขึ้นมาก ทั้งยังเริ่มอยากอาหารอยู่บ้าง
เพิ่งกินอาหารเย็นไปเล็กน้อย ก็เห็นเหยียนฮวนยกยาต้มเดินเข้ามา
“ท่านหมื่นเลี่ยง ดื่มยาได้แล้ว”
เห็นนางยิ้มหน้าทะเล้น เลี่ยงเสี่ยงก็จับตามองอย่างระแวดระวัง
แต่เพราะมีบทเรียนก่อนหน้า ชายหนุ่มจึงรู้จักวางตัว ไม่ปฏิเสธอีก
จิบไปคำหนึ่ง เลี่ยงเสี่ยงก็ขมวดคิ้ว “เปลี่ยนยาหรือ”
“เปล่านี่” เหยียนฮวนไม่เข้าใจ “ก็เหมือนกับตอนเที่ยง”
เลี่ยงเสี่ยงงุนงง ยามื้อเที่ยงไม่ได้ขมขนาดนี้นี่นา!
เขาดื่มต่ออีกคำแล้ววางชามลง เหยียนฮวนเห็นดังนั้นก็รีบเร่ง
“ข้าเพิ่งกินอาหารไป เดี๋ยวค่อยดื่ม เจ้ากลับไปก่อนเถิด”
เหยียนฮวนจะยอมกลับไปได้อย่างไร เจ้าหมอนี่อาจรอให้นางไปแล้วค่อยเทยาทิ้งก็ได้ นางจึงยกชามขึ้น “ข้าป้อนท่านเอง จะได้ดูให้ท่านดื่มจนหมด”